LEZERSBRIEVENZaterdag 5 september

Als wij Groningers het hier voor het zeggen hadden, was de boel allang op orde

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 5 september.

Een gebouw is verstevigd met balken als gevolg van aardbevingsschade die is ontstaan door de gaswinning van de NAM in Groningen.Beeld ANP

Brief van de dag: Helaas hebben wij Groningers niets te zeggen

Wij Groningers zijn nuchtere, praktische mensen. Hebben we een deuk in onze auto, dan laten we eerst de schade repareren en pas daarna de auto overspuiten. Niet andersom. Daarom durf ik wel te beweren dat, hadden wij het hier voor het zeggen, de boel allang op orde was. Onze huizen versterkt, alle schade gerepareerd, smartegeld en waarde­daling uitbetaald en een goed­gevuld fonds om Groningen er weer bovenop te helpen.

Maar helaas. Een heleboel mensen hebben wat te zeggen over Groningen, maar wij niet. Er wordt over ons vergaderd en gedebatteerd, er worden doekjes voor het bloeden uitgedeeld (schommels voor de jongste ­bevingsslachtoffertjes bijvoorbeeld), er worden plannen gesmeed tot het ijzer oververhit is. Elke keer flakkert onze hoop op – en elke keer komen we weer van een koude kermis thuis. En het is al zo koud in onze gescheurde ­huizen.

Deze week is het Groninger Bouwakkoord getekend door een heleboel partijen, maar niet door ons. Minister Ollongren heeft ­beloften gedaan aan de bewoners van alle ‘vergeten huizen’ in Appingedam – voor wat die beloften waard zijn. En onder onze voeten blijft de aarde gewoon haar ding doen: een beving bij Wester­emden, 2.0 op de schaal van ­Richter, donderdagochtend om 7.30 uur. Over de aarde hebben we ook al niets te zeggen.

Ingrid VerbeekLoppersum

Minder rationeel

Groot was de verontwaardiging over Ferd Grapperhaus, Willem-Alexander en Máxima. Als zelfs onze leiders zich niet aan de regels houden, waarom wij dan wel? Of maken deze incidenten duidelijk dat wij, onze gezagsdragers incluis, helemaal niet zulke rationele wezens zijn?

Reclamemensen weten dat je een ­product niet verkoopt met goede argumenten, maar met het juiste gevoel. ­Wetenschappers voegen eraan toe dat het verwerken van informatie door het menselijk brein meestal onbewust plaatsvindt. Zonder na te denken dus. Zie ons relaxte staatshoofd op vakantie na een etentje en een net getrouwde ­minister met zijn hoofd in de wolken.

Zonder directe noodzaak of levensgevaar, zoals dit voorjaar, komt gedragsverandering in een ander daglicht te staan. Het aloude recept om kennis, houding en gedrag te beïnvloeden met een scala aan communicatiemiddelen werkt niet. We weten immers wat ons te doen staat en afgezien van wat dwars­liggers op sociale media en het Malieveld is de bevolking van goede wil. Toch gaat het elke dag en bijna overal mis met het navolgen van de regels.

De regering doet er goed aan nog eens te analyseren hoe gedragsverandering in zijn werk gaat.

Armand LeenaersHeerlen

Stemmen

Eelco Keij, voorzitter van de Stichting Nederlanders buiten Nederland, beklaagt zich over problemen bij het stemmen voor de Tweede Kamer vanuit het buitenland. Waarom zou je dat willen? Je kunt toch ook niet stemmen voor het bestuur van een provincie of gemeente waar je niet meer woont?

Toen ik nog in Frankrijk woonde, heb ik nooit de behoefte gevoeld invloed uit te oefenen op het leven van de achterblijvers. En nu ik weer in Nederland woon, wens ik geen ‘buitenlandse ­inmenging’ van burgers die elders hun leven leiden, hier geen belasting betalen, en de consequenties van hun stemgedrag dus ook niet aan den lijve zullen ondervinden. Vergelijk het met Turkse Nederlanders die Erdogan op veilige ­afstand in het zadel houden, zonder zelf gebukt te gaan onder zijn repressie.

Zo lang het stemmen door Nederlanders die elders wonen niet is afgeschaft, kan het hun wat mij betreft niet moeilijk genoeg worden gemaakt.

Pieter MarkusGeldrop

Democratie

De afgelopen week stonden er weer ­verschillende verhalen in de Volkskrant over de Verenigde Staten, waarin regelmatig stond vermeld dat het land een democratie is. Naar mijn mening is dit helemaal niet het geval:

- Om verkiezingen te winnen, heb je niet de meerderheid van de stemmen nodig.

- Er wordt gemanipuleerd met grenzen van kiesdistricten (het zogenoemde ­gerrymandering), zodanig dat de partij die dit orkestreert er voordeel van heeft.

- Het wordt voor een deel van de bevolking steeds moeilijker gemaakt om aan verkiezingen deel te nemen (de documentaireserie over Texas van Eelco Bosch van Rosenthal bij de NOS geeft daar trieste voorbeelden van).

- Er wordt serieus over nagedacht om te bezuinigen op de Amerikaanse postdienst USPS, zodat stemmen per post nog moeilijker wordt.

Wat daarbij vooral opvalt, is dat er heel veel mensen/instanties bezig zijn om maatregelen te bedenken om stemverdelingen te manipuleren, en dat dit blijkbaar normaal wordt gevonden.

Ik roep daarom de redactie van de Volkskrant op om als het om de VS gaat, niet meer te spreken over een democratie of een democratische samenleving.

Wim TeunissenBussum

Fietsers

Peter de Waard is de laatste tijd niet de enige die in de dagbladen de situatie met fietsers omschrijft als een probleem dat moet worden aangepakt door de fietser te beperken. Helaas lees ik nergens de omgekeerde benadering: beschouw de groei van het aantal fietsers en fiets­bewegingen, en de toename in diversiteit van materiaal en snelheden, als een onomkeerbare ontwikkeling die zal blijven groeien, en wees daar blij mee.

En draai dan oorzaak en gevolg om: laten we deze stroom faciliteren in plaats van allerlei beperkende maatregelen te verzinnen, infrastructureel of van andere aard. De huidige infrastructuur is duidelijk toegesneden op autoverkeer en autoparkeren (van bus- en tramvoorzieneningen heeft de fietser relatief weinig last) en daarom blijft er (te) weinig ruimte over voor de fietser. Dit is niet de schuld van de fietser, maar van de wegbeheerder/politiek.

Verder lijkt het me om klimaatredenen alleen maar toe te juichen als de fiets (van mountainbike tot pedelec) in plaats van de auto wordt gefaciliteerd.

Moeten we juist in deze coronatijden niet blij zijn dat mensen hun fysieke en mentale gezondheid op peil willen houden door in de buitenlucht op de fiets, racefiets of pedelec te klimmen? Beter dan uitspatten in/op sportscholen, drinkgelegenheden en sociale media.

Marcel BrugmansBunnik

Parels

Wat heb ik in deze coronatijd genoten van de voorpaginacolums 150 over Tante Jo. En wat leuk om de bijdragen van lezers over hun eigen ‘Tante Jo’ te lezen, op het ontroerende af. Tegelijkertijd bedacht ik hoezeer ik elke dag de bijdragen van Sander Donkers en Paulien Corne­lisse waardeer. En wat een vak dat is, ­columns schrijven. Elke dag een nieuwe invalshoek, in 150 woorden, met ritme en dynamiek, met een kop en een staart. Stuk voor stuk parels. Hulde!

Lieke van ManenRhenen

Uitsluiting

Interessante conclusie van Haro Kraak in zijn essay over cancel culture. Je kunt vooral uitgesloten worden door de mensen met wie je het eens bent (of die je niet durft tegen te spreken), schrijft Kraak. Maar als je het met die uitsluiters eens bent, waarom zouden ze jou dan uitsluiten? Of zijn het mensen met wie je het eens wíl zijn omdat ze een dwingende ­mening hebben die bon ton is in jouw kringetje, en die jou, als je daar niet ­expliciet in meegaat, laten vallen als een baksteen en aan de digitale schandpaal nagelen?

De uitsluitcultuur klinkt als extreme, haast sektarische groepsdruk die geen ruimte laat voor kritische geesten en onafhankelijke denkers. Het zal dus best dat de term cancel culture zo lukraak ­gebezigd wordt dat hij inmiddels betekenisloos is, maar wij mensen, onze jongeren voorop, blijven gevoelig voor de woorden van charismatische zwart-witdenkers die overtuigd zijn van hun eigen gelijk.

Ik hoop vurig dat we elkaar en onze kinderen op het hart (blijven) drukken hoe belangrijk het is dat je in ons land andermans mening altijd in twijfel mag trekken. Dat je recht hebt op jouw eigen mening en dat die kan en mag veranderen, ook als dat niet naar de zin van je vrienden is.

Eva van der MeerUtrecht

Basis

Klaas Knot maakt zich terecht zorgen over de Europese Unie. Het moet anders, want op deze manier kan het niet meer. Het geld is onevenredig verdeeld. Nederland is rijk en Spanje is arm, is zijn opvatting.

Knot denkt dat rijk en arm puur in geld zit. In de arme landen geniet men een stuk eerder van het pensioen. Die landen hebben andere keuzes gemaakt, waarbij geld niet allesbepalend is, maar minder stress ook als rijk wordt ervaren.

In Nederland zijn de pijnlijke bezuinigingen wel doorgevoerd die ze in ­andere landen niet willen. De capaciteit van de Nederlandse gezondheidszorg blijkt te laag. Een andere basis, zoals ­onderwijs, zakt ook steeds verder af. Huisvesting is een probleem.

Misschien moet de EU terug naar de basis. Beschermen van de burger door handelsovereenkomsten en nuttige ­Europese regelgeving. Laat de rest aan de landen zelf over, waarbij keuzes ­consequenties hebben en waarover niet meer gezeurd moet worden. Al dan niet met een gezamenlijke munt.

Corné SmiesingUtrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden