Column ARTHUR VAN AMERONGEN

Als persoon van kleur werd ik veel gepest door de kaaskoppen

Ik ben even op bezoek in het moederland en het valt mij op wat voor een esthetisch uitgedaagd volk wij toch zijn. Ergens in de polder staat een fabriekje dat klonen van de homo hollandicus uitbraakt. Die is vlees noch vis en heeft kraak noch smaak, als een vegagrillburger die je op gure winteravond nog even snel uit de muur van de Febo trekt, net voor het rolluik naar beneden ratelt.

Smeltkroes Nederland bestaat niet meer zodra je de grote steden verlaat en de provincie induikt. De roomblanke dorpen in de gemeente Wijdemeren (met onder meer Ankeveen, ’s-Graveland, Kortenhoef en Nederhorst den Berg) doen denken aan een doorsnee Finse Netflix-krimi, aan Afrikanerdorpjes in de West-Kaap maar ook aan het oorspronkelijke Nueva Germania, de Duitse landbouwkolonie in Paraguay die werd opgericht door Elisabeth Nietzsche, de zus van Friedrich. Daar turfde ik de laatste boys from Brazil. Het arisch project in de jungle mislukte jammerlijk omdat de Duitse boeren maar wat graag herumfickten met de inheemsen.

De gemeente Wijdemeren is natuurlijk geen kolonie, want de streek wordt al meer dan duizend jaar bewoond door het type dat door personen van kleur grinnikend kaaskop wordt genoemd. Alle mannen daar lijken op Ronald Koeman, de gebroeders De Boer, Jan Boskamp en Dries Roelvink. De Wijdemeerse vrouwen zijn exacte kopieën van Irene Moors en Caroline Tensen, de pin-ups van de nationale campingzenders (of omgekeerd). Thialf-publiek.

Beeld Gabriël Kousbroek

Toen ik na decennialange therapie bij diverse zielenknijpers eindelijk de confrontatie met mijn jeugdfoto’s aandurfde, zag ik een jongetje met vuurrood haar, sproeten, scheve tanden, flaporen en een bloempotkapsel. Niet voor niets was mijn eerste idool Alfred E. Neuman, de mascotte van het satirische tijdschrift Mad.

Als persoon van kleur werd ik veel gepest door de kaaskoppen. ‘Hé rooie, spring eens op groen, dan krijg je een tientje’, was een van de pijnlijke verwensingen die ik regelmatig naar mijn roze flaporen kreeg geslingerd. En: had je vader roest in de pijp? Lelijkheid is relatief want als ik dertig jaar later was geboren, was ik een wereldberoemd fotomodel bij United Colours of Benetton geworden. Benetton is wél dol op gingers en redheads.

Op mijn 60ste voel ik me nog steeds een schichtig en opgejaagd hertje als ik tussen de bleekscheten in de rij sta bij de Albert Heijn in Nederhorst den Berg.  Dan voel ik de pijn en de angst die niet-witte personen moeten voelen als ze Nergenshuizen bezoeken. Niets menselijks is mij vreemd. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden