Lezersbrief

Als oudere werkloze ben ik de vernedering zat

Na een carrière in onderwijs en zorg moest hij stoppen met dit werk. Zo'n 150 sollicitaties verder is bijna zestiger Ab van Marle de wanhoop nabij. In deze brief beschrijft hij zijn pogingen de moed erin te houden.

Oudere werklozen demonstreren woensdag 16 september in Den Haag. Foto anp

Naar aanleiding van het artikel 'Dan maar onzichtbaar solliciteren' (Economie, 16 september) wil ik graag reageren. Ik behoor ook tot de groep oudere werklozen die moeilijk aan het werk komt. Ik ben weliswaar nog net geen 60, maar mij lukt het ook niet.

Na een carrière in de zorg en het onderwijs moest ik in 2013 vanwege gezondheidsproblemen stoppen met dit werk. Omdat ik niet afgeschreven wilde worden heb ik de keuze gemaakt om niet na de ziekte periode het WIA-traject te bewandelen.

Toen ging ik nog van de veronderstelling uit dat het toch mogelijk zou moeten zijn om met twee hbo-opleidingen ergens aan het werk te komen. Na 15 maanden WW en zo'n 150 sollicitaties weet ik wel beter.
Hoewel ik vrijwel 99 procent van de sollicitaties heb gedaan op een lager tot veel lager niveau.

Het UWV heeft in de verplichte cursus 'succesvol naar werk' geadviseerd een LinkedIn account aan te maken. Dit account geeft echter zoveel informatie over mij waardoor het vrijwel onmogelijk is om te dienen als middel om aan werk te komen. Want hoe verklaar je dat er ineens een abrupt einde aan jouw carrière is gekomen. Zonder dan te vermelden dat er sprake was van kanker en depressies vanwege een veel te hoge werkdruk in het verleden.

Verdere vernedering

Vacatures waar ik nu op solliciteer variëren van lijkverzorger tot chauffeur. Hoewel ik voor het eerste uitermate geschikt zou zijn als ex-verpleegkundige en voor het tweede als ervaren chauffeur die schadeloos heeft gereden, krijg ik altijd de boodschap dat er andere kandidaten zijn die beter in het profiel passen.

De druk op mij en op alle mensen van ongeveer mijn leeftijd is hoog, er zijn momenten dat ik denk: van mij hoeft het niet meer. Toch moet ik mij voor elke functie als zeer enthousiast blijven presenteren, als een levenslustig en voor mijn leeftijd jong persoon, en verder zo hip als maar gewenst is. Het contrast is groot met de werkelijkheid.

Ik heb al lang het gevoel er niet meer bij te horen, ik heb problemen om de eindjes aan elkaar te knopen, de moed er in te houden, mijn zelfrespect in stand te houden. Uit gesprekken met leeftijdsgenoten, met en zonder gezondheidsproblemen, in WW of bijstand weet ik dat deze onderwerpen ook bij hen spelen.

Maar wat ik en anderen die wel meer dan 40 jaar de stront voor een ander te hebben opgeruimd en hun kroost heb geprobeerd iets bij te brengen, nu te horen krijg van dit kabinet is, dat de werkende er financieel op vooruit gaat.

Het beetje geld interesseert mij niets maar ik ben wel zeer gevoelig voor de verdere vernedering van mijn leeftijdsgroep en ouder. Werklozen en bijstandsgerechtigden die er tijdens de crisis niet zelf voor hebben gekozen om er uit te vliegen op hun werk, worden daarvoor wel gestraft. En dan natuurlijk de ouderen met aow die weinig kans hebben op verbetering. Met ons kun je alles maken.

Ab van Marle, Oosterbeek

Meer over