ColumnSylvia Witteman

Als mensen hun naam wél zelf mochten uitkiezen, hoeveel Gerwins zouden er dan rondlopen?

null Beeld

Op het terras van De koffiesalon aan de Eerste Constantijn Huygensstraat waren bijna alle tafeltjes bezet. Het was 10 uur ’s ochtends en de zon scheen. Om de hoek, in de Eerste Helmersstraat, probeerde Lily Allen met haar wrang-vrolijke evergreen Fuck You de hamerslagen van een verbouwing te overstemmen.

Naast me zaten twee knappe vrouwen van rond de dertig met een jongetje van een jaar of zes. De vrouwen, een lichtblonde en een honingblonde, hadden allebei een hoog glas met een schuimende koffiecreatie voor zich staan. Het jongetje plukte aan een croissant die op een bordje voor hem lag, met zo’n schattig minipotje jam ernaast.

‘Nee, echt, ik ben zó verliefd, ik kan nergens anders aan denken’, zei de honingblonde stralend. Ze greep haar telefoon, die op tafel lag. ‘Kijk nou wat een lekker ding...’ De lichtblonde keek. ‘Die had ik al gezien’, zei ze zuinig. ‘Ik weet niet hoor. Hij heeft rare wenkbrauwen. En die naam ook. Gerwin. Is het een refo of zo?’

Het jongetje stond op en begon rond te drentelen. Zijn steile, witte haar hing in zijn ogen. De honingblonde merkte op dat je je naam nu eenmaal niet voor het uitkiezen had. Dat is waar. Ik vroeg me af wat er zou veranderen als mensen hun naam wél zelf mochten uitkiezen. Hoeveel Gerwins zouden er dan rondlopen? Evenveel als nu? Minder? Meer? We zullen het nooit weten.

‘Fuck you, fuck you very very muhuhuhuch’, zong Lily Allen. De honingblonde neuriede mee. ‘Ik noem hem trouwens gewoon Ger’, zei ze . ‘Dat is al een stuk beter. Hee, waar is Max eigenlijk? Max? Maxie? Ze keek om zich heen. Daar kwam het jongetje al aangelopen. Hij had een mondkapje in zijn hand. Het was van lichtblauw katoen, bedrukt met pandaberenkopjes. Huisvlijt, zo te zien.

‘Wat is dat? Hoe kom je daaraan?’, zei de honingblonde. Het jongetje wees naar de tramhalte. ‘Lag op de grond...’ zei hij. ‘Getverdemme, Max, gooi gauw weg!’, riep de lichtblonde gealarmeerd. En tegen haar vriendin: ‘Jezus, Simoon, hij moet echt even gauw zijn handen gaan wassen, op de wc!’

Simoon bleef kalm. ‘Laat eens zien, Maxie?’, zei ze. Het jongetje gaf het kapje aan zijn moeder, die het goedkeurend bekeek. ‘Wat een snoepje’, zei ze. ‘Zonde om weg te gooien. Ik zal hem straks thuis wassen, hè Max? Dan mag je hem daarna hebben.’ Ze stopte het kapje in haar tas, terwijl de witblonde perplex toekeek. ‘Serieus, Simoon!’, riep ze. ‘Doe effe normáál!’

Maar Simoon keek alweer dromerig op haar telefoon, ongetwijfeld naar een foto of appje van Gerwin met de rare wenkbrauwen. ‘Fuck you’, zong ze. ‘Fuck you, fuck you, fuck you.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden