Laat het stoppenEmma Curvers

Als Marktplaats ooit een knusse kofferbakmarkt was, is het nu een Times Square

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week: ooit een walhalla voor rommelaars: Marktplaats.

Als een mens lang genoeg binnen zit, gaat hij kennelijk vanzelf opruimen. Zo heb ook ik afgelopen zaterdag zes zakken vol zooi uit de kieren van mijn huis getrokken. Mooie zooi nog, voor een ander, dus moest ik maar weer eens naar Marktplaats. Dan kon ik gelijk kijken wat een tweedehands wasmachine daar tegenwoordig doet – de mijne was die middag een kwaadaardig geluid gaan maken, waarna een grote golf sop als bij een dijkdoorbraak door de gang was gespoeld.

Ooit was Marktplaats een van mijn favoriete plekken. Ik stopte vaak op onze nationale rommelzolder om miskoopjes te slijten en nieuwe miskoopjes op te doen, zoeken wat ik zocht en wat vooral niet: complete kermisattracties, een SRV-wagen met inrichting, ongedragen bruidsjurken, de inboedel van een Grieks restaurant – struinen was al spannend zat.

Natuurlijk leerde ik ook de duistere kanten van Marktplaats kennen: mensen die een tientje bieden op je fornuis, en erbij zeggen: ‘Deal mits u uw fornuis naar boven tilt 4hg’. Mensen die na het sluiten van de deal, waarvoor eindeloos maten en serienummers nodig waren, niet komen opdagen. Op Marktplaats mag je knieperig zijn én anoniem, en dat is nu eenmaal een recept voor huftergedrag. Eerlijk gezegd kon ik dat, met de juiste ademhalingstechnieken, allemaal nog trotseren – ik heb veel over voor goeie, onvervalste troep.

Het punt is: onvervalste troep vind je er nauwelijks nog. Als Marktplaats ooit een knusse kofferbakmarkt was, is het nu ons eigen Times Square, en daar moet je je inkopen. Wil ik bijvoorbeeld de wanstaltige sneakers kwijt die achterin de meterkast lagen, dan komen die meteen ver voorbij de tiende pagina vol zoekresultaten te staan, zodat ze geen kans krijgen op een nieuw leven bij iemand die heel even denkt dat ze misschien toch mooi zijn. Ik kon voor 1 euro 25 ‘dagtopper’ worden, wat ik dus maar deed, maar de schoenen bleven diep weggestopt. Op pagina één tot en met tien staan namelijk al 280 als particulier vermomde schoenenreuzen.

Zoek ik op Marktplaats bijvoorbeeld naar een ‘chaise longue’, dan krijg ik direct dertig advertenties, waarvan dertien van dezelfde meubelgigant met hondslelijke en toch verrassend dure bankjes met ledverlichting. Als ik zoiets zocht, had ik wel gegoogled.

Goudeerlijke troep is er niet meer te vinden zonder risico op rsi, dus week ik voor de schatjacht maar eens uit naar Catawiki. Kapitale denkfout. Zaterdagavond zat ik gezellig onder mijn dekentje op de bank, glaasje wijn erbij, half oog op de tv en half oog op Catawiki, en toen viel dat halve oog op een witgouden ring – niet mijn maat, maar goed, ik dacht: bied eens wat, er zal wel iemand overbieden, zo was het eerder ook gegaan.

Ik was het bod al lang vergeten, of ik kreeg een mailtje: U heeft gewonnen! Gewonnen? Héél even blijdschap, maar toen zag ik het: de verkoper feliciteerde me vanuit Frankrijk van harte met de aankoop die ik absoluut niet had willen doen en die zelfs bijzonder beroerd uitkwam, de wasmachine indachtig. Even keek ik naar mijn vriend die naast me zat, ik zei niks. Ik overwoog aan de verkoper te schrijven dat ik straalbezopen was geweest toen ik bood, dat ik met vier kinderen en een Pekineesje werkloos thuis zat door de crisis, heel zielig allemaal voor mij dus, duizendmaal desolée, maar dat durfde ik niet, ze zouden wel denken daar in Frankrijk, en dus klikte ik op de betaallink en zo heb ik mid-crisis een diamanten ring voor mezelf gekocht. Tegenover mijn moeder – bij wie ik graag nog zielig wil doen over de gevolgen van de coronacrisis en mijn kapotte wasmachine – zal ik beweren dat de stenen van glas zijn, wat mogelijk ook zo is.

Dit is, voor de duidelijkheid, allemaal de schuld van Marktplaats.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden