Column Paulien Cornelisse

Als jouw deurtje voorbijschiet, neem je geen afscheid, nee, je loopt mee

Dit is optimisme: de trein komt het station binnenlopen. Lang voordat hij stilstaat, ben je al paraat. Tas over de schouder, koffie in de hand. De trein remt af en je maakt een inschatting: als de trein gestopt is, dan zal dát deurtje het dichtst bij jou zijn. Dat wordt jouw deurtje.

Je inschatting is altijd verkeerd. Dat deurtje schiet voorbij. Maar, en dit is dus optimisme, je neemt nog geen afscheid van je deurtje. Je gaat meelopen. De mens beweegt graag mee, al zou je dat niet altijd zeggen.

Halverwege het meelopen moet je je deurtje toch echt opgeven. Volgend deurtje dan maar. Of, nou goed, nóg een volgende.

Uiteindelijk staat de trein stil. Dan pas ga je echt kijken. Andere passagiers doen dit ook. Sommigen lopen terug, anderen vooruit. Het is precies dezelfde dans die had plaatsgevonden als iedereen stil was blijven wachten. Maar dan twintig meter verderop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.