Paulien Cornelisse In 150 woorden

Als je ontkent dat je huilt, neemt je lichaam wraak door je neus mee te laten huilen

Ik had al zo’n vijf kwartier keihard zitten lachen bij de voorstelling van Brigitte Kaandorp, maar toen brak er ineens een lied aan waarvan ik meteen voelde: ik ga huilen. Om mij heen was iedereen voorbereid, want er werden heimelijk zakdoekjes gepakt. Ik had zoals gebruikelijk niets bij me, en depte mezelf maar zo’n beetje droog met de mouw van mijn thermische ondershirt – wat een armoe.

Hoewel vrijwel iedereen aan het huilen was, deden we allemaal alsof dat niet zo was. En als je zit te ontkennen dat je huilt, dan neemt je lichaam wraak door je neus mee te laten huilen. Het is geen snot dat er op zo’n moment naar beneden zakt. Het is echt een traan, maar dan eentje die vlak voor je oog een andere afslag maakt, om zich dan, tralala, door je neusgat af te laten glijden naar je bovenlip.

Gelukkig volgde er een daverend applaus en kon ik onopgemerkt mijn neus ophalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden