Column Peter Middendorp

Als je kans wil maken op echte blijdschap moet je de underdog supporten

Mijn vader hield van sport. Mijn vader hield heel veel van sport. Zoveel als mijn vader van sport hield, heb ik later weleens gedacht, kon je eigenlijk niet eens van sport houden – zoveel hield hij ervan. Hij hield ervan om sport te beoefenen, vroeger turnen, later tennis en golf. Maar het meest van alles hield hij ervan om – tv aan, onderkaak op half zeven – naar voetbal te kijken en de wereld in de wedstrijd te vergeten.

Clubwatcher FC Emmen

Voor het eerst speelt FC Emmen in de eredivisie. Van dat avontuur doet onze columnist Peter Middendorp wekelijks verslag. Hij groeide op in Emmen, voetbalde bij de voorloper van FC Emmen en schreef in 2014 een geruchtmakend boek over zijn jeugd boven het plaatselijke Blokkerfiliaal, ‘Vertrouwd voordelig’.

Hoewel het leek alsof er niets meer in hem gebeurde als hij voetbal keek, en er alleen in zijn voorhoofd nog enige activiteit te meten scheen, maakte hij wel degelijk een keuze, bijna automatisch, dat wel, maar daarom niet minder inspirerend, voor de underdog. Een sterk team wint bijna vanzelfsprekend. Als je kans op echte blijdschap wilde maken, redeneerde hij, moest je altijd voor de slechtste zijn.

Van mijn vader heb ik naar sport leren kijken, de kans op blijdschap leren optimaliseren. Ach, ik heb zelfs van hem geleerd hoe je te veel naar sport kunt kijken, al heb ik daaruit een meer algemene levensles getrokken en is er, na 46 jaren van mijn leven, bijna niets meer over dat ik nog een tijd te veel zou kunnen doen.

Bij ons was er sport op elk scherm, elk station, iedere bladzijde, elke videoband. Iedere informatiedrager bevatte wel een samenvatting van PEC Zwolle-VVV, Klein-Zwitserland-Bloemendaal of E&O-Aalsmeer. Ook de band waarop mijn zusje had geschreven: ‘Deze niet papa!! SOUD OF MUSIC!!!’

Je kunt bijna wel zeggen dat mijn vader in mijn jeugd alle wedstrijden heeft gezien die op de televisie zijn uitgezonden, net als bijna alle wedstrijden die binnen de actieradius van de zondagmiddag vielen, behalve de wedstrijden waaraan ik deelnam, hoog in de spits van Emmen, het rood-wit trots om de schouders, het schitterende shirt.

In het voorjaar promoveerde FC Emmen naar de eredivisie, als eerste Drentse profclub in de geschiedenis van het betaalde voetbal. Van de hele weg ernaartoe, alle heroïsche wedstrijden tegen bijvoorbeeld Sparta voor de play-offs, kreeg ik niets mee, want die ging gelijk op met de teloorgang van mijn vader. 76 jaar gezondheid liep leeg als een ballon, en als je zoiets in woorden probeerde te vatten, restte je cynische kindertaal – kijk, daar staat een boom. O, er waait een schimmel op. Dag boom.

Ik was laatst in het stadion, De Oude Meerdijk; de trainingen waren begonnen. Ik stond op de tegels tussen de hoofdtribune en het veld en, terwijl ik ook wel wist dat we hier eigenlijk nooit hadden gezeten, betrapte ik mezelf erop dat ik toch even naar onze stoelen had gezocht, en werd ik even getroffen door de melancholie van de zoon die zijn vader aan de zijlijn mist, en dat zal blijven doen.

Maar wat zou je uiteindelijk ook naar lege stoelen loeren? Daar was niets gebeurd en niets te zien. Ik kon me beter omdraaien en de andere kant opkijken, naar het veld. Elk moment begon daarop mijn allereerste eredivisieseizoen. Dit was mijn club, mijn stadion, mijn liefste underdog. Ik zou er als mijn vader van kunnen genieten. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.