Column Jean-Pierre Geelen

Als ik Femke Halsema was, zou ik Oey’s bovenkamer nog eens goed omwoelen

Het was dus geen klappertjespistool van de Intertoys waarmee de 15-jarige zoon van Femke Halsema had lopen klieren. Ook niet een ‘alarmpistool’, zoals De Telegraaf eerder meende, maar een ‘echt pistool’ dat voor een film van vader Robert Oey onklaar was gemaakt. Hij had dat een tijdje in een kastje in de woonkamer gelegd, waar de zoon het vond.

Tweekolommertje, of zelfs dat niet. Vrienden van mij hebben een 17de-eeuws duelleerpistool aan de muur. De buren hebben een loeischerp broodmes in huis, zomaar in de keukenla. NRC Handelsblad ruimde twee hele pagina’s in voor vader Oey, die was leeggelopen in een bruin café. ‘Een revolver in de ambtswoning’, heette de thriller op de halve voorpagina.

Natuurlijk las ook ik met rode oortjes. Zo gaat dat met privénieuws, van overspelige tv-sterren tot de aberraties van Gordon. Je wilt het niet weten, maar snippers van het verhaal waaien over het hele dorpsplein. Voor je het in de gaten hebt, weet je alles en vind je er iets van.

Een onklaar gemaakt wapen (met certificaat) bezitten, is niet verboden. Ermee rondlopen wel. Maar de puber Halsema heeft niemand bedreigd, voor zover bekend. Hij had een verlaten boot betreden, met het wapen in de hand maakte hij selfies, de schattebout. Hij schoot er alleen een heel gezin mee in de voet.

Speelde Oey hier Stratego? Wilde hij John van den Heuvel de pas afsnijden door het ‘echte pistool’ zelf vast op straat te gooien, voordat diens politievriendjes het weer onderhands zouden verpatsen op de zwarte nieuwsmarkt? Burgemeester Halsema wist volgens Oey niet dat het wapen thuis lag. De vraag is wat haar politiek dan te verwijten valt. Mij schiet niets te binnen.

Op het dorpsplein betrof de grootste zorg haar huwelijk − een engagement dat je wel vaker ziet bij lezers van de Privé en Weekend. Het regende echtscheidingsadviezen.

Oey leek merkwaardig te genieten van zijn rol als roddelkont. Hij vertelde hoe boos Femke op hem is, maar dat ze een gesprek uit de weg gaan: ‘Ze heeft nog niet geroepen: paardenlul, hoe kún je nou...?’ Symptomatisch: ‘Hij glimlacht. “We hebben hier nu een intiemer gesprek dan ik met mijn vrouw heb gehad.’ Na de arrestatie van hun zoon had Femke haar man gevraagd terug te keren uit Bangkok, waar hij aan het filmen was. Deed-ie lekker niet.

Hij vindt de hele zaak in de NRC ‘nog steeds een lulverhaal’, ‘heel erg privé’. Dat is het ook. Voeg er dan niet een nieuw hoofdstuk aan toe, Oeylul.

Ik wilde het niet weten, maar naast een puberzoon deelt Femke Halsema dus het huis met een puberale man, met onweerstaanbare drang zich af te zetten tegen de moederfiguur. Hij wil niet ‘de man van’ zijn: ‘Ik ben niet het verlengstuk van de burgemeester.’ Huiskamerpsycholoog Halsema had haar anamnese ook al eens geopenbaard. In haar boek Pluche schreef ze over haar patiënt: ‘De onvrijwillige devaluatie tot ‘partner van’ bekomt hem slecht.’

Ik voel mededogen. Had niemand de Halsemaatjes verteld dat hun grachtenpand een glazen huis is? Deze tragedie kent slechts verliezers. De man, zijn vrouw, hun zoon − de roddelkonten van de pers mogen zich ook wel even achter de schaamrode oren krabben.

Als cliffhanger vertelde Oey dat op zolder nog ‘een heleboel’ dozen staan. Hij had geen idee meer wat erin zit. Als ik Femke Halsema was, zou ik zijn bovenkamer nog eens goed omwoelen. Tussen de tikkende tijdbommen ligt vast nog een lijk in de kast en heeft zij het weer gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden