Column Sheila Sitalsing

Als ik Europarlementariër zou zijn, zou ik Von der Leyen retour Berlijn sturen

Mooi was die tijd, toen de Spitzenkandidaten nog vol onschuldig vertrouwen op trektocht gingen langs het Europese kiezersvolk. De knapzakjes gevuld met koene voornemens en schitterende verhalen. Van talkshow via debat naar dampende zaaltjes, ‘stem op mij’ smekend, talloos veel mensen de handen schuddend – hoe gewoner hoe beter, want Europa is van álle mensen, zo bleven ze maar zeggen.

Al die tijd dacht iedereen – de partijen uit het Europees Parlement die ze hadden afgevaardigd, wij kiezers, en zijzelf – dat het tussen hen zou gaan. Dat bij het kwartetten om de topbanen in de Europese Unie een van de spitsen (‘Het betekent gewoon lijsttrekker hoor’, zei GroenLinkser Bas Eickhout, die voor de helft Spitzenkandidat was, samen met een Duitse) voorzitter zou worden van de Europese Commissie. Omdat het parlement dat zo had bedacht. Manfred Weber, of Frans Timmermans of Margrethe Vestager: het ging tussen hen.

De regeringsleiders zouden daar uiteraard in meegaan. Want Rutte en Macron en Merkel besturen de Unie weliswaar graag volgens het managementmodel van wij zijn hier de baas, en alles wat het volk zegt te vertegenwoordigen kun je rustig beledigen met leuke grapjes als ‘een feestcommissie op zoek naar een feest’, maar het is al 2019. Moderne tijden, die vragen om het serieus nemen van het enige rechtstreeks gekozen orgaan in de Europese Unie. Dus als het Europees Parlement zegt ‘uit deze kandidaten wordt de nieuwe Commissievoorzitter gekozen’, dan gebeurt dat.

Dinsdagavond kwam na een paar bloedstollende dagen en nachten geen Frans Timmermans uit de bus rollen: gesneuveld op Poolse en Hongaarse weerzin jegens Timmermans’ kruistocht tegen de schendingen van de rechtsstaat aldaar. Een sneuveloorzaak om trots op te zijn. Er kwam ook geen Manfred Weber uit de bus rollen, geen Margrethe Vestager, geen halve Bas Eickhout.

Het werd Ursula von der Leyen, Duits defensieminister, christen-democraat, géén Spitzenkandidat, nog nooit campagne gevoerd in Nederland, niet gezien in het Nieuws­uur-debat. Volgens haar landgenoot Martin Schultz, een sociaaldemocraat, krijgen we ‘de zwakste Duitse minister’ cadeau (thuis troostten we ons met de gedachte dat ze in Amerika de dochter van de president cadeau krijgen, het kan altijd erger). Een moegestreden Angela Merkel had niet eens voor het eindpakket met Von der Leyen als joker gestemd; er was al te veel ruzie in Berlijn.

Frans Timmermans blijft eerste vicevoorzitter van de Europese Commissie, volgens Mark Rutte is dit ‘óók heel goed voor Nederland’. Zijn stem klonk rasperig, zelfs op hem had de vermoeidheid vat gekregen. Weinig profijt gehad in de onderhandelingen van zijn legendarische natuurlijke overwicht in Europa.

Als je hem zo zag, zou je haast vergeten hoeveel lucht kranten en talkshows in Nederland het afgelopen jaar hebben verplaatst door vrijuit te speculeren over volslagen onbevestigde geruchten dat niet Timmermans, maar Rutte zelf een Europese topbaan zou binnen harken. Keiharde ontkenningen van het subject zelf vormden geen enkel beletsel voor het vullen van uren kletstijd en kolommen vol wat-als-verhaaltjes. We hadden er een kolonie op Mars voor een jaar van zuurstof mee kunnen voorzien.

Von der Leyen dus. Ik wil niet stoken, maar als ik Europarlementariër zou zijn en ik nam mijzelf en mijn kiezers serieus, dan zou ik haar, wanneer het Europarlement over haar kandidatuur moet stemmen, retour Berlijn sturen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden