ColumnHeleen Mees

Als iemand die het MeToo-proces van dichtbij heeft meegemaakt, blijf ik met gemengde gevoelens achter

De veroordeling van Harvey Weinstein voor verkrachting en seksueel misbruik van Jessica Mann en Mimi Haleyi wordt gezien als bekroning van de MeToo-beweging. De twaalf juryleden die over het lot van Weinstein moesten beschikken hadden 26 uur nodig om tot een unaniem oordeel over de vijf aanklachten te komen. Hoewel de jury Weinstein vrijsprak van de drie zwaarste aanklachten, hangt Weinstein 29 jaar gevangenisstraf boven het hoofd. Woensdag bepaalt de rechter in Manhattan de strafmaat.

De hoofdaanklager, Joan Illuzzi, pleit in het strafmemo voor een lange gevangenisstraf omdat Weinstein veertig jaar lang vrouwen zou hebben misbruikt, zowel seksueel als op andere manieren. Bovendien zou de straf het signaal moeten afgeven dat seksueel misbruik van bekenden en in werksituaties ernstige misdrijven zijn waar een lange gevangenisstraf op staat. Hoewel Illuzzi in het strafmemo geen strafmaat noemt, is het duidelijk dat ze op een straf van meer dan twintig jaar hoopt.

Een lange gevangenisstraf zou verhullen dat de zaak tegen Harvey Weinstein zwak was. Hoewel zes vrouwen tijdens het proces hadden verklaard dat ze door Weinstein waren verkracht of aangerand, zeiden strafadvocaten dat hij op basis van het bewijsmateriaal moest worden vrijgesproken.

Het proces draaide om de beschuldigingen van twee vrouwen, de productie-assistent Mimi Haleyi en aspirant-actrice Jessica Mann, die zeiden door Weinstein aangerand en verkracht te zijn in 2006 en 2013. Beide vrouwen hadden na de aanranding en verkrachting consensuele seks met Weinstein – Mann zelfs gedurende vier jaar. Beide vrouwen hoopten dat Weinstein hen met hun carrière zou helpen. Zoals Haleyi in een van haar e-mails aan Weinstein schreef: ‘Mijn katten moeten eten.’

Volgens Haleyi drong Weinstein orale seks aan haar op. Maar dat weerhield haar er niet van de dag erna op kosten van Weinstein naar Los Angeles te vliegen om een vriendin te bezoeken en bij terugkeer in New York met hem te slapen. Later zou Haleyi alles in het werk stellen om haar aanrander in Londen te ontmoeten: ‘Het lukte me niet mijn ticket te verzetten. Ik baal er zo van dat ik je misloop.’ Haar e-mail aan Harvey in 2009 dat ze in Cannes zou zijn, daar een eigen appartement zou hebben en dat ze hoopte hem weer te zien, sloot ze af met ‘Lots of love, Miriam’.

Volgens Mann verkrachtte Weinstein haar op een ochtend in een hotel in New York. Maar een paar uur na de verkrachting veranderde Mann haar vliegticket zodat ze nog een dag langer in New York kon blijven en ’s avonds de première van een Weinstein-productie kon bijwonen. Tegen vrienden schepte ze op dat ze een superrijke Hollywood-producent pijpte en tegen haar kamergenoot zei Mann dat Weinstein haar ‘het beste orgasme ooit’ gaf.

De hoofdaanklager deed er tijdens het proces alles aan om Weinstein als een monster af te schilderen. Ze herhaalde ad nauseam dat Weinstein in zijn gloriedagen 140 kilo woog en zijn slachtoffers vaak niet meer dan 50. Jessica Mann verklaarde dat ze aanvankelijk dacht dat Weinstein interseksueel was. Hij zou geen testikels hebben maar een vagina. De journalistes die het proces versloegen tikten het vrolijk over.

De juryleden moesten van de aanklagers naar acht naaktfoto’s van Weinstein kijken die waren genomen na zijn arrestatie. Wat de toegevoegde waarde was, bleef onduidelijk. Als het had gekund, zou Illuzzi Weinstein, ontdaan van al zijn kleren, in de rechtszaal hebben opgesteld en met een aanwijsstok zijn vetrollen hebben opgetild. Zoals Weinsteins advocaat, Donna Rotunno, in haar slotpleidooi smaalde: het Openbaar Ministerie heeft een script geschreven waarin Weinstein zo onaantrekkelijk en dik is dat geen vrouw met hem wil slapen.

De aanpak van Illuzzi heeft gewerkt. Een van de juryleden verklaarde later tegen The New York Times dat Weinstein had moeten begrijpen dat Jessica Mann niet instemde met seks, hoewel ze zichzelf had uitgekleed en naakt op bed was gaan liggen.

Als Weinstein straks voor meer dan twintig jaar achter tralies verdwijnt, wordt dat ongetwijfeld gevierd als een overwinning voor de MeToo-beweging. En ik begrijp dat het een belangrijke stap voorwaarts is voor slachtoffers van seksueel misbruik. Maar als iemand die het proces van dichtbij heeft meegemaakt, blijf ik met gemengde gevoelens achter.

Heleen Mees is econoom en columnist van de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden