ColumnAaf Brandt Corstius

Als het op nieuwe digitale spullen aankomt, ben ik net een kat of een kind: ik haat verandering

null Beeld
Aaf Brandt Corstius

Ik deed mezelf een beetje aan Mark Rutte denken toen ik vanochtend mijn laptop openklapte, en gisteren trouwens ook, en de dag daarvoor, eigenlijk al maanden, al wist ik toen nog niet dat ik net Mark Rutte was.

Zonder hem te willen verdedigen, en zonder mezelf te willen verdedigen, maar bij mezelf is er geen landsbelang involved: ik ben extreem slecht in het aanschaffen van nieuwe, betere, zeer noodzakelijke digitale dingen.

Het is dat er op een bepaald moment een man in mijn leven kwam – mijn eigen man – die zag dat ik de sms’jes die hij me stuurde overtypte en in mijn laptop opsloeg en vervolgens wiste. Omdat het geheugen van mijn telefoon altijd vol zat. Hij lachte me uit (liefdevol) en dwong me tot het kopen van een nieuwe telefoon.

Nu zijn we vijftien jaar verder en probeert hij me al weken zo ver te krijgen om een nieuwe laptop te kopen. Ik ben het met hem eens. Mijn laptop is een groot flikkerend feest van meldingen dat het geheugen vol zit, dat de mail niet opgehaald zal worden, dat er geen contact gemaakt kan worden met de cloud, en natuurlijk zie ik alsmaar het Helse Ronddraaiende Strandballetje uit de Apple-hel dat soms niet eens meer ronddraait, en dan weet je dat je echt een nieuwe laptop moet.

Of, als je mij bent, weet je dat je de boel door lang en agressief op de uitknop drukken moet herstarten, hópen te herstarten, en dan maar wachten of Word aanflakkert en je je werk die dag kunt doen. Wie weet! Het is elke keer weer een verrassing.

Je zou ook, zegt mijn man dan, een kwartier vrij kunnen maken om naar de Applewinkel te fietsen en daar een laptop te kopen, want het is voor je werk, en je werk is belangrijk. Dat is zo, maar kennelijk vind ik het aantrekkelijker om op een laptop die het amper doet te ‘werken’ (tussen aanhalingstekens, het is vooral staren naar een stilstaande strandbal) dan naar de winkel te gaan en spaargeld tegen een noodzakelijke computer aan te gooien.

Als het op nieuwe digitale spullen aankomt, ben ik net een kat of een kind: ik haat verandering. Ik haat de onzekere dagen tussen de aankoop en dat alles is overgezet naar die nieuwe laptop. Ik haat dat afgrond-achtige gevoel in mijn buik als mijn man, die me helpt met al deze dingen, of eigenlijk alles doet op dit terrein, mompelt: ‘Huh, zijn nou alle foto’s vanaf 2001 kwijt?’ Ik haat het dat ik de eerste drie maanden denk dat de nieuwe spatiebalk vervelender aanslaat dan de spatiebalk van mijn vorige laptop.

Maar ik haat ook de strandbal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden