column Thomas van Luyn

Als het aan Van Luyn ligt, spelen Ajax en Feyenoord binnenkort in elkaars shirtjes

Beeld valentina vos

Natuurlijk is voetbal onuitstaanbaar saai, daar gaat het niet om. Het zijn de krankzinnige emoties eromheen die me prikkelen. Ik zag op tv een speler van Ajax die gescoord had tegen Feyenoord (of misschien was het andersom) en hij was daar reuzeblij mee. Mooi als je zo kan genieten, dacht ik, van een punt scoren in een spel. Het zijn toch de kleine dingen die het leven kleur geven, nietwaar? Zijn vriendjes kwamen aanrennen om hem te omarmen en te zoenen, iedereen was razend enthousiast. Tikje overdreven, maar als mensen zonder drugs zó vrolijk kunnen worden, dan moet je daar niet cynisch over gaan zitten doen.

De camera ving echter ook de toeschouwers op de achtergrond. Die steunden de andere club, en die waren, tja, boos is het woord niet. Het was meer een soort negatieve extase die over ze was gekomen. Moordlust, zoiets? Centraal in beeld maakte er eentje keeldoorsnijdgebaren naar de jongen die zojuist de bal in het netje had doen rollen. Tranen in de ogen  van woede. Het was duidelijk dat hij echt enorm van streek was, terwijl objectief gezien alles in orde was met de wereld. Ik bedoel, niemand was gewond geraakt, alles was nog heel, geen eigendommen waren ontvreemd. Er viel werkelijk niets te ontwaren dat zijn levenskwaliteit ook maar enigszins bedreigde. Maar zoals er monniken zijn die hun hele leven wijden aan het ontwikkelen van alomvattende liefde, zo was deze man één geworden met alle haat in de kosmos. Jegens een voetbalploeg hè? Niet jegens een geloof, Google, zijn werkgever of een andere kracht die op ramkoers lag met zijn wereldbeeld – nee, een sportclub. Uit een andere stad nota bene; hij had ze zijn hele leven nooit hoeven tegenkomen, maar toch had hij speciaal een kaartje gekocht om gemarteld te worden in een hel van zijn eigen makelij.

Dat vond ik aanvankelijk reuzegrappig, want mensen die iets onbelangrijks te serieus nemen, verdienen alle leed die ze krijgen. Maar zijn van haat vertrokken gezicht, het doorsnijden van de keel – ik lag er wakker van. Serieus. Het is gewoon niet goed dat iemand zo veel pijn heeft, en leedvermaak is een laffe manier om daarmee om te gaan. We zijn tenslotte op aarde om elkaars lot te verzachten. Daarom heb ik een besluit genomen, om alle supporters die lijden onder hun haat te helpen: Ajax en Feyenoord zullen fuseren. ASV Feijax, zoals de club zal heten, zal gevestigd zijn op het exacte midden tussen Amster- en Rotterdam: Alphen aan den Rijn. Het Simon Tahamata Stadion (Of Arnold Scholten Dome, mag ook) zal plaats bieden aan honderdduizend toeschouwers, grofweg het dubbele van de accommodatie in de afzonderlijke stadions nu. Het zal wel een paar maandjes duren voor ik alle neuzen dezelfde kant op heb, dus tot die tijd zullen Ajax en Feyenoord verplicht in elkaars shirtjes spelen om de vastgeroeste denkpatronen alvast los te kloppen. Na de fusie zal het tenue van Feijax azuurblauw zijn, met een gouden ster op de borst (het wapen van Alphen aan den Rijn) en daaronder rood-wit gestreepte kousen om te herinneren aan de historische kleuren van de voormalige clubs. Het clublied zal luiden: Bloed, zweet en kameraden. Of Hand in hand, herdertjes. Ik ben het nog aan het schrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden