columnFlorence van de Haar

Als een tandartsverdoving die langzaam uitwerkt

null Beeld

Door de coronacrisis staat voor veel singles het liefdesleven flink op pauze, constateert columnist Florence van de Haar.

Op het strand van Bloemendaal (ja, ik was op het strand, sue me) zag ik af­gelopen weekend na lange tijd weer mannelijk schoon. Gespierde, gebruinde lijven die voetballen, mannen die elkaar insmeren en nonchalant hun ogen toeknijpen wanneer ze een ­sigaret opsteken. Misschien werd ik getroffen door het cheerleadereffect (knap in groepsverband, individueel niet om aan te gluren), maar het was werkelijk waar een feestje en ik keek mijn ogen uit. Door de coronacrisis staat voor veel singles het liefdesleven namelijk flink op pauze.

Flirten in het openbaar is een stuk lastiger wanneer je in de meeste ­situaties door het verplicht dragen van mondkapjes slechts de helft van elkaars gezicht ziet. Close contact met enkel een paar familieleden versterkt ­weliswaar de familiebanden, maar kinderen ga je er niet mee krijgen. En als je, zoals ik, liever sterft dan je te wagen aan datingapps, dan was de afgelopen maanden de beste plek om iemand nonchalant tegen het lijf te lopen de supermarkt.

Maar je zogeheten happy end ­begin je liever niet tussen het kattenvoer en de non-foodartikelen. Overigens überhaupt nooit begrepen waarom juist die twee een gangpad delen, maar dat is nu even niet het ding. Het ding is: er zijn heel wat ­gelegenheden minder om nieuwe mensen te ontmoeten en een versierderig praatje wordt minder snel gemaakt.

Een groot voordeel van de afgelopen tijd was dat de focus niet op anderen was gericht, maar op persoonlijke rust. Daarnaast leer je in zo’n periode, ook de mensen met relaties, bewuster met tijd om te gaan. Tijd voor jezelf nemen wordt ons al jaren aangeraden voor een gelukkiger bestaan, maar nooit eerder was het zo gemakkelijk om dat uit te voeren. Want laten we wel wezen. Tijdens die lockdown voelden we ons allemaal ontzettend bevrijd, omdat we niet langer in ons goeie goed op housewarmings, ­gender reveal parties of welke andere idiote aangelegenheid ook hoefden te verschijnen.

En we zijn er ook achter dat we op ons werk eigenlijk helemaal niet ­willen deelnemen aan brainstormsessies, voortgangsgesprekken en meetings die net zo goed mails hadden kunnen zijn. De lockdown leerde ons dat we misschien wel gewoon een schijthekel hebben aan verplichtingen die onnodig sociaal contact vereisen. Het liefst werken, eten en slapen we wanneer ons dat uitkomt en gaan we alleen op zoek naar connecties als we daar echt behoefte aan hebben. Nu ondernemingen, organisaties en bedrijven weer opengaan, blijven mensen gericht op het ­inbouwen van persoonlijke rust­momenten. En dat is heel goed. Dat is iets dat na corona (als er een ‘na-­corona’ komt) zeker moet blijven ­bestaan.

Voor singles had de coronacrisis nog een ander effect. Want ondanks dat er weer activiteiten plaatsvinden, is contact met nieuwe mensen niet meer zo vanzelfsprekend als voorheen. Begrijp me niet verkeerd. Het is een verademing dat mensen niet meer pardoes bij je aanschuiven in een restaurant. Die ‘als je lacht ben je mooier’-opmerkingen wanneer je op een drukke plek op zoek bent naar de wc, mis ik ook niet.

Maar ik zou liegen als ik zeg dat de eenzaamheid niet voelbaar is. De zogeheten coronabuddy die het RIVM eerder voorstelde, is daarvoor geen oplossing. Het gaat namelijk niet om het vervullen van een vluchtige ­behoefte en daarover dan goede afspraken maken. Het gaat om wezenlijk contact en samen iets in vrijheid kunnen opbouwen.

Door het strandbezoek realiseer ik me dat die pauze in het liefdesleven niet langer rustgevend is. Het voelt eerder als een verdoving van de tandarts die langzaam uitwerkt. Als je in de spiegel kijkt, lijkt de ­wereld weer normaal, maar wanneer je weer wil meedoen en een slok neemt, stroomt alles langs je gezicht en kun je maar beter heel hard om ­jezelf lachen, met die natte plek op je shirt.

Florence van de Haar is actrice en schrijfster.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden