Commentaar Onkosten

Als de Kamer geen zelfdiscipline toont met de onkostenregelingen, komt daar vanzelf discussie over

Dion Graus (PVV) en Geert Wilders (PVV) tijdens het wekelijkse vragenuur in de Tweede Kamer. Beeld ANP

Onze Tweede Kamerleden kunnen niet genoeg gekoesterd worden. Mensen die hun nek uitsteken met standpunten die lang niet overal in goede aarde vallen, zetten veel op het spel onder onzekere omstandigheden. Kabinetten kunnen elk moment vallen en kiezers zijn wispelturig. Voor lang niet elk oud-Kamerlid blijkt het eenvoudig om na het Binnenhof weer een maatschappelijke carrière op te pakken – bedrijven en instellingen zitten vaak niet te wachten op mensen met een uitgesproken politiek profiel. Het is voor partijen dan ook steeds moeilijker om kandidaten van buiten de publieke sector te werven. Alleen al om die reden wordt geregeld te geringschattend gesproken over de ruime schadeloosstelling en het wachtgeld. Een gezonde democratie mag wat kosten.

Maar dat verhaal heeft ook een keerzijde. Want de schadeloosstelling is ruim en dat brengt verplichtingen met zich mee voor de ontvangers. In de eerste plaats het besef dat zij er zuiver mee om moeten gaan. Zolang de Kamer het kabinet opdraagt elke vorm van belasting- of uitkeringsfraude streng te bestraffen, dienen Kamerleden voorop te gaan in smetteloos gedrag. Wie elke maand sowieso ruim 9.000 euro aan publiek geld ontvangt, heeft simpelweg geen ruimte om eventuele aanvullende regelingen zo ver mogelijk op te rekken.

De onthullingen van de Volkskrant en EenVandaag over PVV-Kamerlid Graus leggen bloot dat die ruimte er wel is. Een omstreden inschrijving op een tweede adres, ver weg van Den Haag, is genoeg om nog eens 2.000 euro per maand aan onkosten te incasseren. En niemand die erop let. De Kamer gaat uit van ‘goed vertrouwen’.

Dat is een groot goed. Ieder Kamerlid opereert namens zichzelf, partijen kunnen elkaar nou eenmaal moeilijk controleren en het wordt ongemakkelijk als het kabinet het zou gaan doen. Het devies is zelfdiscipline. Alle fracties zullen, als zij stringentere controles van buitenaf willen voorkomen, nu in elk geval in eigen kring hun verantwoordelijkheid moeten nemen en hun leden ervan moeten doordringen dat gebrek aan controle geen vrijbrief is om maar wat aan te rommelen. Anders is het vroeg of laat gedaan met deze onkostenregeling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.