columnSamuel

Als de bus eenmaal rijdt, lacht Samuel weer. Dan is ook hij dankbaar

Willem en Samuel.Beeld Marijn Scheeres

Willem Vissers schrijft elke laatste woensdag van de maand over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel.

Goedemorgen Samuel.’ Mukhtaar is altijd vrolijk. Immer op tijd. Hij is de taxichauffeur van Samuel. Precies om 8.00 uur rijdt hij voor met de bus van taxibedrijf Jan de Wit. Als hij te vroeg is, blijft hij nog even in de auto zitten, om het ophaalschema van de kinderen te bekijken. Om 8.00 uur belt hij aan, als wij de auto tenminste nog niet hebben gezien. Hij gaat in het busje staan, pakt de handen van Samuel van Bernique of mij over en telt mee met de treden: één, twee, drie. Dan ploft Samuel neer.

Mukhtaar Abbo komt uit Somalië. Hij is negen jaar geleden gevlucht uit de burgeroorlog. Toen ik hem na Nieuwjaar vroeg of hij nog vuurwerk had afgestoken, antwoordde hij: ‘Nee. Ik heb voor mijn leven genoeg vuurwerk gezien. Eén ontploffing, 500 doden.’ In een paar zinnen kan hij de problematiek schetsen: ‘De burgeroorlog heeft niets te maken met geloof. Iedereen is moslim. Het gaat alleen om bezit, om geld.’ Hij was analfabeet toen hij kwam. Nu kan hij lezen en schrijven en heeft hij een Nederlands paspoort. ‘Ik ben Nederland dankbaar.’

Ik vraag me weleens af waar onze maatschappij zou zijn zonder vluchtelingen als Mukhtaar. Hun levens- en werklust is een onmisbare scharnier in de machine Nederland. We hadden eerder Abdul uit Afghanistan als chauffeur voor Samuel. Hij was iets hoogs geweest in zijn land en vertelde eens dat in zijn hart een veel mooier en aangrijpender verhaal leefde dan Khaled Hosseini schreef met De vliegeraar, de wereldwijde bestseller. Dat wilde ik weleens horen dan. Voordat het zover kwam, was Abdul weer verdwenen. Hij verhuisde naar Engeland met zijn familie en we hebben nooit meer iets van hem gehoord. Op kinderdagcentrum Rozemarijn was een afscheidsfeest en menigeen huilde, want Abdul was ongekend populair.

We hadden ook Sito uit Spanje, een fervent supporter van Barcelona en nog meer van Granada, maar die voetbalden in de Tweede Divisie. Toen ze eens promoveerden was hij ongekend trots. En Theo, gewoon uit Nederland, reed ook op de bus. En Sylvia.

We krijgen trouwens weer een nieuwe chauffeur. Het contract van Mukhtaar is per 5 maart opgezegd. Hij weet ook niet precies waarom. Hij gaat terug naar de garage waar hij automonteur was. Hij had een tijdlang last van zijn rug, vandaar dat hij wat anders ging doen. Bij de garage kan hij meer uren maken en hij wil graag meer verdienen, want hij heeft vijf kinderen te onderhouden. 

‘Samuel is top’, zegt hij, als hij hem ophaalt, op een mooie ochtend in februari. Intussen schreeuwt Samuel de bus bij elkaar. Die praatjes met Mukhtaar houd ik maar in mijn eigen tijd. Als Samuel dan toch in een auto zit, wil hij rijden ook. Terwijl Samuel boos kijkt, vertelt Mukhtaar dat hij het best jammer vindt dat hij straks geen chauffeur van de beperkte kinderen meer is. Zijn vader leerde hem in Somalië dat het voor god belangrijk is dat je andere mensen helpt. Het is dankbaar werk. Samuel zit vooraan, bijna naast Mukhtaar. Als de bus eenmaal rijdt, lacht Samuel weer. Dan is ook hij dankbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden