Column Peter Middendorp

Alles stond, en alles bewoog, en ook nog eens in samenspraak en in de goede richting

In Emmen heeft zich vorige week een ‘debacle’ voltrokken. In eigen huis werd onze FC met 1-3 uit het bekertoernooi gespeeld door ODIN’59, een amateurclub uit Heemskerk. Het was ‘een smadelijke nederlaag’, gevolg van ‘een collectieve wanprestatie’, ‘een schande’, ‘die nooit had mogen gebeuren’, waarvoor we ons ‘diep, heel diep moesten schamen’.

Emmen was ‘in zak en as’, de verslagenheid nam enorme vormen aan. Misschien wel een tikje te enorm, naar mijn gevoel. Was het echt zo erg om van amateurs te verliezen dat we ervan op de grond moesten gaan liggen? Trokken wij ons niet een beetje op aan ons verdriet? Van onze elf speelden er vorig seizoen nog negen in de Keukenkampioendivisie, vijf kwamen er uit de eigen jeugd. Sommige spelers waren kortgelden zelf nog amateur.

De dag erna zou vrij zijn, maar de selectie moest komen voor een praatsessie en een training in de mist, zodat ik vreesde dat ze het verdriet nog even wilden verlengen, zichzelf nog een dagje langer vertwijfeld wilden afvragen hoe het toch in godsnaam mogelijk was dat mensen als zij – pols op voorhoofd – van amateurs hadden verloren.

Gelukkig gebruikte trainer Lukkien, die uit Winschoten komt, de extra dag juist om zo snel mogelijk wat Oost-Groningse knoestigheid over de wenende Drentse selectie te leggen. De knop moest om ‘richting Heerenveen’. En hij had een analyse gemaakt. Er moest beter worden verdedigd. Dat had hij eerder gezegd, maar we hadden niet geluisterd omdat we dachten dat trainers zulke dingen nu eenmaal hoorden te zeggen.

Zelf had ik tot nu toe vooral gelet op wat er misging in de voorhoede – ik dacht dat daar de problemen lagen. De balvasthouders hielden weinig ballen vast, de dribbelaars kwamen haast niemand voorbij, de scorende spelers maakten geen doelpunten en de lopende spelers – nou ja, wat moest je zeggen? Meters maakten ze wel.

Dick Lukkien keek naar de verdediging, en als je zag hoeveel ballen er bij ons invlogen – 25 al intussen; low-score – begreep je wat hij bedoelde. Er werden veel te weinig ballen weggekopt door het centrale verdedigingsduo, en ook wel door de backs, het belangrijkste deel van de duels moest aan de tegenstander worden gelaten.

Hij voegde een verdediger aan het centrum toe, Tim Siekman, een kopsterke Emmenaar, zodat er 5-3-2 kon worden gespeeld, en met 3-5-2 kon worden afgewisseld. En daar gingen ze, afgelopen zondag, onze elf voormalige jeugd-, amateur-, regio- en Keukenkampioen-divisie-kampioenen, tegen SC Heerenveen, de grote, rijke club, die zijn spelers uit alle hoeken van de wereld had gehaald, de kosmopolieten in de Friese vlag.

Ja, daar gingen ze, onze helden, de Lions van de Wildlands – waarom sponsort de dierentuin ons eigenlijk niet? Met zijn allen trokken ze ten strijde, geruggesteund door een extra batterij artillerie; alsof hen geen peper maar Groningse mosterd was ingebracht. Alles stond, en alles bewoog, en ook nog eens in samenspraak en in de goede richting. Het werd 1-1, een prestatie op zich. Het was dat het scorende aspect nog aan ons spel ontbrak, anders hadden we die dure wereldburgers volkomen ingemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.