Column 150

Alles is rustiek in Vlaanderen

Paulien Cornelisse

De lokale trein reed door een licht besneeuwd landschap in West-Vlaanderen. Ik zag prei op de ­velden staan, maar het kan ook een vergeten groente zijn geweest. Het soort groente dat in West-Vlaanderen nooit vergeten is geweest, maar alive and kicking in een ‘hutsepot’ of een ‘stoemp’ terechtkomt. We passeerden witgeschilderde vervallen boerderijen. Ik zag een hond, die bij nader inzien een gigantische haas bleek te zijn.

Toen kwam de lokale jeugd de trein in. Ze droegen trainingsjasjes waar heel groot ‘hardcore’ op stond. Ze hadden een speaker bij zich waar luide muziek uit kwam, inderdaad ook hardcore. Altijd prettig als mensen kloppen met zichzelf.

Om over de muziek heen te ­komen, moesten ze roepend met ­elkaar praten. Het was in het West-Vlaams dus ik verstond het niet. Dat gaf een vreemd soort rust.

Soms klonk er uit de brij van ­onverstaanbaarheid ineens een ­helder ‘godverdoeme!’. En zelfs dat had iets rustieks. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.