ColumnEva Hoeke

Alles hadden we voor haar willen doen, alles, maar met het enige wat ze wilde, nog één keer effe lachen, overvroeg ze ons

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Daar liepen we dan, in een Haarlems bos, de vijf overgebleven vriendinnen. In de verte de herten, in dit coronajaar tot op het bot verwend door drommen vermoeide ouders en kinderen met zakjes gesneden komkommer in hun knuisten, tussen ons het drukke geklets van vijf vrouwen die blij zijn dat ze er even uit zijn. Meteen daaronder de absentie van die ene – de momenten waarop ik in verwarring achteromkeek om te zien wie we misten waren afgenomen, maar nog niet verdwenen.

Ik had me geen voorstelling kunnen maken van een leven zonder Carlijn. Ze was een vaste waarde in mijn leven geweest, een vriendin die er altijd zou zijn, de ene keer nadrukkelijker dan de andere maar altijd daar, onvervreemdbaar als eigen huid en haar. Maar hier waren we dan, de overblijvers, de mazzelkonten, op een steenworp afstand van het appartement dat al lang en breed door een ander werd bewoond.

Doodgegaan, plaats vergaan.

We hadden haar groots willen herdenken deze week, op haar 42ste verjaardag of op haar tweede sterfdag, allebei goed, maar net als vorig jaar werd er ook nu geen cafeetje gehuurd. Zelfs een bezoek aan haar ouders zat er niet in, de gezondheid van haar moeder liet het niet toe, de kleinkinderen werden nu al dik een jaar gekust achter glas. We moesten het doen met deze wandeling en een trouwe appgroep waarin altijd wel iemand iets over Carlijn postte. Een foto, een kattebel op een koelkast, een kaars in een kerk in Sauveterre-de-Béarn. Eén iemand hoorde haar heel hard naast zich lachen bij de theatershow van Alex Klaasen. Zelf stond ik een pak melk af te rekenen toen er een tekst van Scooter tussen de berichten verscheen (‘It’s nice to be important, but it is more important to be nice’), de rest van de dag zat ik met mijn hoofd in bar-dancing The Gate, kauwgom in een mondhoek, twee muntjes voor een Apfelkorn, de slingertocht aan Carlijns arm terug naar huis.

Sowieso sprong vrolijkheid of verdriet je op de gekste momenten in de nek. ‘Hoi Eva,’ schreef haar vader me op een vrijdagavond. ‘Ga eens achter je laptop zitten, oortjes in, en zoek op: Miserere mei, Deus – Allegri Tenebrae. Keihard zetten, je weet niet wat je hoort.’ Ik deed het, er brak een dijk door waarvan ik niet wist dat-ie er zat. De foto die mijn telefoon voor me uitzocht (‘Vandaag twee jaar geleden Eva!’) en waarop Carlijn me met holle ogen aankeek, slechts weken voor de kanker opnieuw toesloeg: hoe had ik dat toen niet kunnen zien?

Pas nu, twee jaar later, kon ik de momenten aanwijzen die de meeste indruk hadden gemaakt. Die laatste dagen in het hospice. Haar familie, de geruststellende fluisteringen bij het schikken van haar kussen, taal die alleen moeders spreken. Het goudgele licht van de lente, de borders bedekt met bloeiende narcissen, fris en beloftevol als kinderstemmen, en wij, de vriendinnen, om haar heen, aarzelend, iets onnozels opmerkend over de kalm opbollende gordijnen, nou, dit is in ieder geval een fijne kamer, hè? Alles hadden we voor haar willen doen, alles, maar met het enige wat ze wilde, nog één keer effe lachen, overvroeg ze ons. We probeerden het wel maar het lukte niet, niet echt, misschien kan dat ook wel niet.

Misschien moest ik gewoon geduldig zijn.

Want toen de Dochter (5) en ik gister bij de slager stonden en zij haar neus tegen de vitrines vlees drukte, wilde ze ineens hardop weten of Carlijn nog in haar graf lag, of dat de wormen en kevers haar inmiddels hadden opgegeten, iets wat ik haar nota bene zelf had verteld de vorige keer dat ze me met die vraag had overrompeld. Ik moest lachen, en Carlijn met mij, dat weet ik zeker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden