ColumnSheila Sitalsing

Alles blijkt mogelijk. Politiek heeft weer zin, in Suriname

Sheila Sitalsing artikel columnBeeld .

Vanuit een sporthal in Suriname stromen de filmpjes en berichtjes binnen, de telefoon ontploft ervan. Ontroerende beelden zijn het, van grote groepen mensen, gewone mensen, de mensen die politici ‘burgers’ noemen. Op de tribunes staan en zitten ze op wacht. Ze zingen volksliederen. Het duurt lang, verschrikkelijk lang, al anderhalve dag, en er is chaos bij het tellen van de laatste stemmen, misschien moet er worden herteld. Dus blijven ze slapen, ze lossen elkaar in groepjes af, sommigen binden hun hangmat al vast.

Ze bewaken het belangrijkste wat ze hebben: hun democratische recht.

Op de vloer staan de dozen en bussen die zijn aangevoerd uit stembureaus overal vandaan. Erin zitten stembiljetten, en tellingen. Ze zijn verzegeld, er staat politie omheen. Maar de mensen op de tribunes weten: in andere landen is een verkiezing pas voorbij nadat de dikke dame heeft gezongen, in Suriname gaat het daarna nog coupletten lang door.

Dus blijven ze er zitten tot de allerlaatste stem is geteld, tot alle ruis over onregelmatigheden is verstomd, tot alle officiële instanties die er zijn hebben verklaard: dit is de uitslag en daar moet u het mee doen. Pas dan zullen ze geloven dat de gewone mensen, de mensen die het nooit eens meezit en die je daar nooit over hoort – ze heten niet voor niets ‘de zwijgende meerderheid’ – hebben gewonnen.

Sommigen zijn al jaren bezig met verzet. Plukjes hier, plukjes daar. Ze proberen elkaar te mobiliseren: er moet ‘iets’ gebeuren om het land te bevrijden uit de economische malaise. Om een einde te maken aan de corrumperende werking die het heeft op de moraal wanneer een land wordt geleid door een president die voor cocaïnehandel en voor moord is veroordeeld, die sommigen heel rijk en velen heel arm heeft gemaakt, die thuis een first lady heeft die met tassen en sieraden rondloopt waar je een hele wijk van zou kunnen voeden, die alle instituties – van de centrale bank tot de rechterlijke macht – probeert te ondermijnen, die zijn volk heeft gereduceerd tot bedelaars die het moeten doen met af en toe een toegeworpen tientje – om dat neerdwarrelende biljet te bemachtigen moeten ze over elkaar heen springen en kruipen over de grond.

Een paar maanden geleden kreeg de sluimerende onvrede plots vleugels. Stond er zomaar een plein vol met demonstrerende Surinamers. Pfft, zei de president, ik heb meer mensen. Maar dit keer gaven de mensen die het zat waren niet op. Ze overtuigden elkaar om te gaan stemmen, en om dit keer strategisch te stemmen, en om niet voor de zoveelste keer uiteen te vallen in tientallen plukjes die gezamenlijk in de oppositie zinloos verontwaardigd zitten te zijn.

Het leek waanzin, een operatie die wel op een teleurstelling móést uitlopen.

Maar alles blijkt mogelijk. Ze hebben gewonnen. Politiek heeft weer zin.

De dikke dame is nog lang niet uitgezongen. Er zal nog een ingewikkeld en pijnlijk proces volgen van coalitievorming, en van spannende presidentsverkiezingen. Er zullen overlopers zijn, en scheldpartijen, en beschuldigingen van omkoping, en bedreigingen, en wantrouwen, en sleutelpartijen zullen een hoge prijs vragen voor loyaliteit aan een nieuwe regering. Maar het zal een proces zijn dat drijft op hoop op verandering. Hoop op een regering die het volk serieus neemt, en leiders die het menen wanneer ze zeggen dat ze vooruitgang willen, en welvaart voor iedereen.

Omdat dat plotseling allemaal mogelijk is, zitten de gewone mensen in die sporthal nog steeds hun stembiljetten te bewaken tot de laatste snik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden