COLUMNPeter Middendorp

Alleen sterven? Ik zou ervoor kiezen

Ik lees de laatste tijd veel over mensen, vaak ouderen, die alleen moeten sterven in de verpleeg- en ziekenhuizen. Ik vind dat erg voor deze mensen, begrijp me niet verkeerd, maar persoonlijk lijkt mij sterven bij uitstek iets dat je alleen zou willen doen, als een kat of een oude indiaan. Als je mag kiezen, tenminste, in het huidige stervensgeweld.

Gezelschap, dat lijkt me juist zo erg. De heisa rond je bed. Geef mij maar een driedubbele dosis morfine en tot ziens maar weer, may we meet again. Ik mag tenminste hopen dat ze je zo verdoven dat je niets meer meekrijgt. Of zijn er ook mensen, die niet alleen in gezelschap willen sterven, maar ook nog eens kraakhelder?

Het afscheid is niet te doen. Nou, tot kijk, hè? Het was mooi. Heel mooi. Wat hebben wij het mooi gehad. Een mooi leven. En wat was je fijn. Een prettig mens. Je hebt altijd je best gedaan, dus zit maar niet meer in over de schade die je mij hebt toegebracht, dat poetst Petrus zo wel weg. Ga nu maar. Het is goed zo.

Dat zeggen ze tegen je, als je op sterven na dood op je bed ligt te koekeloeren, dat weet ik, dat heb ik vaak genoeg gehoord, dat zijn de twee zinnen die iedere stervende in zijn oren gefluisterd krijgt: ‘Ga nu maar. Het is goed zo.’

Waarom zeggen mensen dit? Het is helemaal niet goed. Juist niet. Het is in je hele leven zelfs nog nooit zo slecht geweest. Mensen lijken ervan uit te gaan dat je een keuze hebt. Dat je ligt te dralen en te twijfelen de hele tijd, dat je denkt: wat zal ik nou eens doen, ik kom er niet uit, hoe kijk jij er tegen aan, lieverd, help me effe, wat zou jij doen in mijn geval, meteen die eeuwige duisternis instappen of toch nog wat door creperen?

Kort geleden vertelde mijn vriendin me wat ik moet zeggen op het laatst, mocht ik ergens in de komende maanden het loodje leggen. Ze is praktisch ingesteld. In de krant had ze gelezen dat het voor nabestaanden gemakkelijker is om je dood te verwerken als je in het stervensuur niet al te veel vecht, schreeuwt en panikeert, maar zegt, liefst met een milde glimlach: ‘Ik ben dankbaar dat ik jullie had. Ik had dolgraag nog wat verder geleefd, maar ik ga als een dankbaar mens. Het is goed zo.’

Dus hoe beter ik het doe, zei ik, hoe beter ik die tekst opdreun, hoe sneller heb jij een nieuwe vriend? Mooi dat ik met mijn laatste adem nog iets kan betekenen voor jou. Zo zullen ze later over me spreken, dacht ik, als er nog iets over me zal worden gezegd: het leven niet, het werk mondjesmaat, maar die laatste adem, daar had je wat aan.

Nee, ik wil niet alleen leven, maar alleen sterven? Graag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden