Column

Alleen ontalige mensen ergeren zich aan 'me jas'

Column Aaf Brandt Corstius

Toen ik las dat 'me' uitgeroepen was tot stomste woord van het jaar, wist ik zeker dat er een generatiekloof moest bestaan tussen mij en een deel van de rest van de wereld. Ik had namelijk geen idee wat het woord 'me' betekende - of, althans, wat het betekende in de betekenis die blijkbaar zo stom was. Voor de zekerheid sprak ik het in mijn hoofd op zijn Engels uit, maar zelfs dan: me. Wat was daar nou mis mee?

Beeld anp

Vroeger had ik het weleens over een minigeneratiekloof, als iemand bijvoorbeeld de afleveringen van The Cosby Show waaraan ik tijdens een gesprek uitbundig refereerde nooit gezien bleek te hebben. Diegene was dan bijvoorbeeld 25 en ik 35. Maar tegenwoordig is er regelmatig sprake van een hele generatiekloof. Twee kloven, zelfs. Ik zou iemands oma kunnen zijn. Makkelijk.

Maar toen ik verder las over het woord me, bleek dat het hier gewoon om het woord me ging. Het Nederlandse 'me'. Mensen vinden dat een stom woord als het verkeerd wordt gebruikt. Als in: 'Ik ben me jas vergeten.'

Ja, en op die momenten mis ik toch mijn vader. Mijn vader was een taalprofessor, maar belangrijker dan dat: hij gaf niet om regels. Hij weigerde zijn jas uit te trekken en te gaan zitten als hij op een feestje was. Hij droeg elke dag exact dezelfde kleren en ging daarmee in de regen fietsen om ze te wassen. Als ik een artikel in een tijdschrift had geschreven, scheurde hij het desbetreffende artikel in de winkel uit dat tijdschrift, want de rest van het blad hoefde hij niet. Inmiddels is hij dood en heeft hij een kleinzoon, mijn zoon, die volgens exact hetzelfde anarchistische systeem leeft.

Mijn vader geloofde al helemaal niet in taalregels. Tot op hoge leeftijd heb ik daardoor 'groter dan jou' gezegd, of misschien zelfs 'groter als jou', want thuis werd ik op geen enkele manier gecorrigeerd. Waarom, zei mijn vader, zou 'groter dan jij' beter zijn dan (of als) 'groter als jou'?

En daar had hij gelijk in.

Ik vermoed dan ook dat de mensen die het stom vinden als je 'Ik ga me jas pakken' zegt of schrijft, heel erg níét-talige mensen zijn. Het zijn mensen die zo ontalig zijn dat ze hun taligheid willen tonen door van de daken te schreeuwen: 'Ik weet dat het fout is om 'me jas' te zeggen! Knap van mij, hè?'

Zoals mijn vader altijd zei: als iets logischer of makkelijker is, gaan mensen het zeggen. Over honderd jaar zeggen we allemaal 'me jas' en zeurt niemand er meer over.

En over honderd jaar zijn we allemaal lichtbruin en is er geen racisme meer, zei mijn vader ook altijd. Hij had wel een lieve, naïeve kant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.