Column

Alle series beginnen hetzelfde

Dit weekend jaagde ik er een gehele Netflixserie doorheen op één avond. We begonnen met deel 1 van The Missing, besloten toen dat The Missing een tikkeltje te slecht was om acht avonden van ons leven aan te wijden, en zetten dus meteen deel 8 aan, de laatste.

Een screenshot uit de begintitels van The Missing.Beeld YouTube

We konden het verhaal nog prima volgen, spoelden sommige stukjes dan ook maar door en lazen daarbij globaal de ondertiteling mee, en zo hadden we in krap twee uur The Missing geheel uit, de conclusie bereikt, de dader gevonden en onszelf een hoop slecht acteerwerk bespaard.

Ik zeg niet dat het de ultieme ontspanningsavond was, maar het had wel wat.

Het enige van The Missing dat ik oprecht vermakelijk vond, waren de begintitels. Ik weet niet wanneer de trend begonnen is met de begintitels van spannende series - ik denk zo rond Six Feet Under. Die keek ik nog op van een vriend geleende dvd's, dus we hebben het hier over het begin van deze eeuw. Sinds die tijd verlopen alle begintitels van spannende series volgens hetzelfde stramien. We horen een stemmig, onheilspellend muziekje en we zien beelden, soms vaag, soms scherp, soms over elkaar heen geprojecteerd, die ons erop wijzen dat hier straks iets verschrikkelijk engs gaat gebeuren.

De begintitels van The Missing waren, omdat die serie zo slecht is, haast een parodie op het genre 'spannende begintitels': een verlaten terras, een zwembad, een tunnel, een brug, een kindertekening op een beslagen raam, wat paaltjes, een bos in de herfst, een net iets te agressief flikkerende zon en, hoogtepunt: een achtergelaten knuffel.

Vergelijken we die even met het begin van The Killing: een beregend autoraam, de voeten van een lijk, een politielint en de handen van - alweer - een lijk. Gaan we terug naar Six Feet Under: een dreigend overvliegende zwarte vogel, wassende handen, de voet van een lijk. Even checken hoe Top of the Lake ook alweer begon: een heleboel water, de kop van een hert, een meisje, een embryo. True Detective: het kruis van Jezus, alweer een hertengewei, het hoofd van een getergde man en een troosteloos landschap.

Ik zou zo een computerprogramma kunnen schrijven (als ik dat kon) waarmee ik spannende openingscredits zou kunnen genereren. Het is een kwestie van een een paar plaatjes van herten, tunnels en willekeurige bleek uitgeslagen ledematen googelen en iets met water, vuur of politielinten eroverheen projecteren.

De muziek, daar ben je ook zo uit: het is een kwestie van kiezen uit óf ijle pianomuziek óf een Tom Waitsachtige zanger die een deprimerend lied bromt.

Zouden alle series die achter die openingssequenties aankomen dan ook een klein beetje uit dezelfde mal gegoten zijn?

Natuurlijk.

Ik ga er gauw weer eentje kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden