Column Eva Hoeke

‘Alle focus dus op die ene tumor’, schrijft de vriendin van Eva Hoeke. ‘Let the motherfucker burn’

Beeld Valentina Vos

Op donderdagochtend tikt ze een bericht in de vriendinnengroepsapp. Ze is Carlijn, één van de zes, de langste, die blonde, die lieve. Met wie ik als puber bollen pelde, met wie ik later over de kermis zwierde, die ene met wie ik zo verschrikkelijk lachen kon, en kán, laatst nog met Cees op het terras, binnen-buiten-naast-je, Rini Roukema, je moet erbij zijn om het te begrijpen, maar wat hébben we gegild, het hield maar niet op, de mensen keken ervan om. Díé Carlijn.

Ze heeft twee mededelingen.

Eén: Beyoncé en Jay-Z waren helemaal te gek, gisteravond in de Arena.

Twee: er zit iets in haar rechterborst dat er niet hoort, het ziekenhuis kan er geen chocola van maken, ze wordt naar het Antoni van Leeuwenhoek gestuurd. Allemaal tegelijk tikken we terug. Gemoedelijk optimisme overheerst: eerst maar eens afwachten, geen koffiedik kijken, we hebben nog een weekendje weg in het verschiet dus nou niet doodgaan, haha.

Een week later staren we weer naar het scherm van onze telefoons, nu in verbijstering.

Ze heeft géén borstkanker, schrijft Carlijn, maar wel een joekel van een tumor die toevallig in haar borst zit, 9 centimeter groot is-ie, en zeer zeldzaam bovendien, er is kans op uitzaaiingen, dat hoort ze nog. Eerst is het oorverdovend stil. Dan begint er één te vloeken, een ander stapt in de auto en weer iemand anders begint over een kring van liefde. Daarna: 'Sorry hoor, ik lijk goddomme Susan Smit wel.' Er wordt gelachen, maar daaronder klinkt wat niemand zegt en iedereen denkt: kanker oké, maar laten er geen uitzaaiingen zijn, want dan is het klaar.

's Avonds in bed neemt de woede het over. Carlijn, 39 jaar, nooit gerookt, amper gedronken, dat kán toch niet. Uitgerekend zij, de liefste van ons zessen. Zo een die kaartjes stuurt, ook als je niet jarig bent. Zo eentje die zelf geen kinderen heeft, maar je een weeshuis toevertrouwt. Die grote blauwe ogen heeft die alles zien, ook ieders tekortkomingen, maar geen enkele behoefte heeft om die te benoemen, laat staan te veroordelen. Als díe Carlijn straks doodgaat, neemt ze het laatste restje rechtvaardigheid met zich mee.

De volgende dag is alles verschrikkelijk, schrijft ze, want toen ze wakker werd was het écht zo. Wanneer ik haar bel, klinkt ze anders, alsof ze op d'r werk zit en eigenlijk niet kan praten. Misschien kan ze dat ook wel niet.

Eindelijk, het ziekenhuis komt met een behandelplan, alles beter dan afwachten. Het plan: eerst vier rondes chemotherapie, dan de borst eraf, daarna bestraling. Voorzichtig optimisme kruipt de appgroep in. Woorden van bij elkaar gesprokkelde moed wisselen we af met meningen die we presenteren als feiten. Artsen doen meer voor jonge mensen dan voor ouderen, zeggen we, dat is gewoon zo, en iedereen kent wel iemand die kanker had en 100 is geworden. Als er maar geen uitzaaiingen zijn, denken we er in stilte achteraan. 's Avonds op het strand janken we boven onze borden gnocchi met boter en salie.

Bij de Vomar in het Dorp kom ik de ouders tegen van één van de zes vriendinnen, mensen die ons vroeger fris inschonken, van de disco haalden, volwassen zagen worden. 'Ik ben er al járen uit', zegt de moeder met haar hand op mijn arm. 'Maar met zulke dingen word ik toch altijd weer een beetje katholiek. Gister heb ik gebeden. Ik zeg: Sint Antonius, beste vrind, ik hoop dat u bij Carlijn geen uitzaaiingen vindt.'

Een week later komt de verlossing niet van Sint Antonius, maar van het Antoni van Leeuwenhoek. Er zijn géén uitzaaiingen. Tienduizend duimen schieten de groepsapp in, het voelt als Pinksteren en Pasen en Kerstmis in één. 'Alle focus dus op die ene tumor', schrijft Carlijn terug. 'Let the motherfucker burn.' Het is de eerste keer dat ik haar heb horen schelden, het klinkt geweldig.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden