ColumnSheila Sitalsing

Alle bedrijven zijn voor duurzaamheid, maar moet dat echt nu?

null Beeld
Sheila Sitalsing

Simon Kofe kon niet naar Glasgow reizen (op sommige plekken in de wereld nemen ze coronarestricties wel serieus) dus stuurde de minister van Buitenlandse Zaken van Tuvalu een filmpje in voor de klimaatconferentie. Daarop staat hij de wereld toe te spreken achter een katheder, in pak en tot over z’n knieën in het zeewater. Op de plek waar de golven om de ministeriële kuiten spoelen, lag het land niet zo lang geleden droog, maar dat was vóór de stijgende zee zich land begon toe te eigenen.

Berichten van het front die we kennen, of zouden kunnen kennen. Van het schitterende werk van fotograaf Kadir van Lohuizen bijvoorbeeld, die jaren geleden al op beeld vastlegde hoe in Kiribati de zandzakken hoog opgetast voor de deur liggen, en hoe in Miami rioolwater niet vanzelf naar zee stroomt maar nogal eens de andere kant op wil. Terug.

Heel erg natuurlijk, dus actie, actie, actie, vandaar dat Nederland alsnog is gezwicht voor het ondertekenen van een akkoord om geen kredietverzekeringen meer uit te geven aan bedrijven die in het buitenland investeren in steenkool-, olie- en gasprojecten. Tevredenheid alom, zou je denken, maar dat is buiten de lobby gerekend.

Woensdag stond de tegenstand in het FD, in de persoon van Ingrid Thijssen van VNO-NCW, uit te leggen dat Neerlands trots dat z’n geld verdient met dit soort projecten buitengaats – Boskalis, Van Oord – natuurlijk ook hartstikke voor groen en duurzaam en hup Tuvalu is.

Maar.

Waarop de argumenten volgden die altijd volgen wanneer je er na een gloedvolle preek over duurzaamheid achter komt dat je auto is weggetakeld, in het kader van duurzaamheid. Je moet fietsen, met tegenwind.

Nu al? Zo plotseling. Kunnen we hier niet wat langer over doorpraten? ‘Een overval’, schrok Thijssen. Bovendien, zo bracht ze het lafste argument om nooit eens ergens leiderschap in te tonen in stelling: niet álle landen tekenen het akkoord en dan loop je het ‘levensgrote’ risico dat offshorebedrijven uitwijken naar dat soort landen. Zul je zien dat de Russen alles binnenharken. Of de Chinezen. En dan wordt het misschien juist nóg vuiler.

Je zal als Boskalisbestuurder later aan je kleinkinderen maar moeten uitleggen waarom je ervoor koos als burgemeester in oorlogstijd de geschiedenis in te gaan.

Ook verliezen we banen als er niet meer geïnvesteerd kan worden in CO2-verslindende olieprojecten aan de andere kant van de wereld. ‘Wel dertienduizend’, heeft Thijssen gehoord uit de sector. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek zijn het er tweeduizend, fronste de FD-verslaggever de wenkbrauwen. Thijssen wist ook niet waar dat verschil vandaan komt.

Op de eilanden van Tuvalu leven ze van de extensie .tv, de visserij, de handel in postzegels en van de liefdadigheid. Geen grotelijks vervuilende activiteiten. De totale jaarlijkse CO2-uitstoot van alle inwoners tezamen zal overeenkomen met wat een doorsnee gezin hier opmaakt tijdens een weekje skivakantie (de skivakantie die nu niet door dreigt te kunnen gaan vanwege jeweetwel, en dat is óók heel erg. ‘WINTERSPORT OP DE HELLING’, zette De Telegraaf dinsdag dan ook in zijn grootste lettertype op de voorpagina, want de krant weet wat de mensen hier echt bezighoudt.)

Het persbureau Reuters interviewde Simon Kofe na zijn speech. Kofe vertelde over de zoektocht van zijn regering naar het antwoord op de vraag hoe het land Tuvalu juridisch kan blijven bestaan als het straks helemaal onder water ligt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden