ColumnLoes Reijmer

Alexandria Ocasio-Cortez deelde haar angst en liet zien wat leiderschap kan zijn

null Beeld

Deze week hing ik op de bank met Alexandria Ocasio-Cortez, AOC voor niet-vrienden. Ze droeg een grijze gebreide trui, het uniform van een vrouw die ergens neerploft en vastbesloten is van minuut tot minuut verslag te doen van een grote gebeurtenis in haar leven. Het Congreslid deed me denken aan nieuwbakken moeders die hun bevallingsverhaal oplepelen. Die beginnen ook nooit bij de daadwerkelijke actie, maar altijd een paar dagen ervoor, toen ze even iets dachten te voelen in hun buik, maar toch niet, en toen wel, maar met grote tussenpozen – enfin, vaak wordt het kind pas vier koppen koffie later geboren.

AOC vertelde niet over een bevalling, maar over de bestorming van het Capitool, voor haar een angstaanjagende ervaring. Natuurlijk zat ze niet echt op mijn bank. Ze deed haar relaas via Instagram Live, anderhalf uur lang, maar door haar uitzonderlijke talent voor politiek en sociale media lijkt het alsof ze persoonlijk tegen je spreekt. De video is al 5,5 miljoen keer bekeken.

Schrijven over AOC is als een kurkuma-latte drinken uit zo’n tergend sereen Japans mokje: het millennialcliché voorbij. Bovendien duikt er altijd wel een blozend blaaskaakje op dat haar ‘te radicaal’ noemt om echt een belofte te kunnen zijn en wijst op het relatieve belang van de Amerikaanse politiek in vergelijking met die van buurland Duitsland (dit zijn dezelfde vroegoude merinowoldragers die in hoorcolleges politicologie altijd met hun vinger omhoog zaten, immer in de startblokken om hun wijsneuzerij voluit over de hoofden van medestudenten te smeren).

Wat betreft dat laatste punt: nee. Wat er in de VS gebeurt, is niet alleen van belang in politieke zin, maar ook in symbolische. De uitverkiezing van Trump gaf radicaal-rechtse populisten elders vleugels. En het feit dat een zelfverklaard aanrander plotseling in het Witte Huis zat, bracht miljoenen vrouwen wereldwijd op de been en luidde een feministische opleving in.

Dus heeft het betekenis als de grootste politieke ster van dit moment gedetailleerd verslag doet van de doodsangsten die ze uitstond op 6 januari. Hoe ze zich verstopte in een wc, terwijl er op de deur werd gebonkt en een man ‘Waar is ze?!’ riep. Dat ze niet gerustgesteld was toen de man politieagent zei te zijn, omdat hij zich niet kon identificeren en zich vaag gedroeg. Dat ze die dag meerdere keren heeft gedacht dat ze dood zou gaan. Overdreven is dat niet. De Capitoolbestormers hadden wapens, machetes en bommen bij zich. Gezien de vele doodsbedreigingen die het Congreslid ontvangt, is het niet een heel wilde gedachte dat ze een doelwit zou kunnen zijn.

De Republikeinen moeten verantwoordelijkheid nemen voor het geweld, legt ze uit, want zij hebben de leugen dat er gefraudeerd is bij de verkiezingen laten voortbestaan. Kwalijk is dat ze het nu willen laten rusten, oproepen om verder te gaan, vinden dat Democraten zich niet zo moeten aanstellen. ‘Dat zijn de tactieken van misbruikers’, zegt het Congreslid, zelf ooit slachtoffer van seksueel geweld. Daar houdt de vergelijking niet op, want de afgelopen dagen werden ook haar ervaringen in het Capitool in twijfel getrokken, een reflex waarop ze in de video al vooruitliep: als mensen, vooral vrouwen, vertellen over traumatische ervaringen, wordt vaak gedacht dat ze overdrijven of zelfs liegen.

‘Het opvallendst aan de video is haar bereidheid toe te geven dat ze bang was, dat haar pijn is gedaan, zonder het idee te geven dat dit haar macht ondermijnt’, schreef Moira Donegan in The Guardian. AOC toonde maandagavond hoe toekomstig leiderschap eruit kan zien. Gewoon vanuit haar huis, in een grijze gebreide trui.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden