Column Arthur van Amerongen

Albufeira is een aards paradijs voor wie van zon, zee hoeren en snoeren houdt

Ik ken een kroeg in Albufeira waar happy hour om 9 uur begint. Ante meridiem, that is. Het terras grenst aan de jardim público, in het hart van de stad, en zit voor dag en dauw al stampvol Britten. Mijn Nederlandse huisarts zetelt om de hoek en ik sluit het halfjaarlijkse bezoekje altijd af met een vloeibaar ontbijt. Ik vind dat feestelijk, zeker na de verlossende woorden van mijn geneesheer: ‘De prostaat opereert nog steeds pico bello, heer.’

Blij als een stier die de wei in mag na een lange winter op stal, huppel ik dan naar die Engelse pub.

Albufeira is het enige oord in de Algarve waar iedereen lekker rondneukt, al wordt een fatsoenlijke parenclub voor senioren van mijn kaliber node gemist.

Ik heb altijd veel oogcontact met swingers in Albufeira maar dat betreft meestal ANWB-stelletjes, of ze lijken op het nagebroed van André Hazes maar dan vijftig jaar ouder.

Albufeira is een geliefd decor voor stag parties. Die zijn cosy en geen testosteronhengstenbal zoals dat van ‘onze’ Hagenezen onlangs in Praag.

Britten worden dan ook op handen gedragen, al ging het vorig jaar even mis. Duizenden rascals hadden voor de Portugal Invasion geboekt, een zevendaagse polsbandjesvakantie inclusief drank. Uiteindelijk moest de politie ‘the Strip’ van Albufeira schoon knuppelen en vielen er schoten, maar toen was het ook klaar.

Beeld Gabriël Kousbroek

Verder is Albufeira net zo gevaarlijk als ponypark Slagharen. De gemeente was zelfs zo vriendelijk om op de muren van het oude centrum waarschuwende graffiti te spuiten: koop geen cocaïne bij de zigeuners want die is nep!

Het is een hele geruststelling dat er behalve zuipen, vreten en naaien niks valt te doen in Albufeira. De kunst wordt vertegenwoordigd door het standbeeld van de lokale heilige Vincent van St. António, die in Japan op de BBQ eindigde omdat hij Jezus’ blijde boodschap verkondigde aan die goddeloze boeddhisten en shintoïsten. En er was nog meer drama want de mohammedanen zwaaiden hier lange tijd de scepter en het stadje werd in 1755 geheel verwoest door een tsunami als gevolg van de aardbeving die Lissabon sloopte.

Van de week zat ik na mijn doktersbezoek weer aan het traditionele vloeibaar ontbijt. Ik genoot van mijn prostaat en het eeuwige vakantiegevoel dat heerst in Albufeira.

Het zal te maken hebben met mijn gitzwarte jeugdjaren op de Veluwe, waar de dood in hoger aanzien stond dan het leven. Albufeira is een onbekommerd aards paradijs voor wie van zon, zee, hoeren en snoeren houdt.

Tot de dokter slecht nieuws heeft natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.