COLUMNSylvia Witteman

Al jaren eindigen mijn 5 decembergedichten als ‘De Sint die had een zware kater/ je pakje komt helaas wat later’

Ik moest een pakje ophalen bij een zogeheten ‘bezorgpunt’. Omdat ik een hekel heb aan winkelen, bestel ik noodzakelijke spullen meestal online; omdat ik vaak niet thuis ben, laat ik die bezorgen bij een winkel om de hoek. Ik ben de enige niet. Er staan vaak rijen voor de balie van zo’n bezorgpunt.

In zo’n rij stond ik me te schamen. Ik wist namelijk niet meer wat er in dat pakje zat. Het moest iets zijn dat ik drie dagen geleden dringend nodig had, of althans dácht te hebben. Kattenbrokjes? Mijn katten krijgen speciale dieetbrokjes om niet te dik te worden. Ze zijn alsnog vrij dik, maar ik moet er niet aan denken hoe dik ze zouden zijn zónder dat dieetvoer.

Vuilniszakken misschien? Ik heb een vuilnisbak waar maar één merk precies inpast. Ik bestel ze telkens weer knarsetandend, omdat er lollig bedoelde teksten op die vuilniszakken staan. ‘Contains evidence of a fabulous life’, bijvoorbeeld. Een fabulous life van natte theezakjes, kaaskorsten, kattendrollen en makreelvellen, dus.

Maar nee, zowel kattenvoer als vuilniszakken had ik nog op voorraad. Wat zat er dan in dat pakje? Ik werd er zenuwachtig van. De meisjes van het bezorgpunt vragen me vaak, om hun zoektocht te vergemakkelijken, of het een groot of een klein pakje is. En ik had dus geen idee. Hoewel, ze verzenden zelfs die piepkleine opzetstukjes voor de elektrische tandenborstel in gigantische dozen. Waarom in godsnaam?

Had ik alvast een Sinterklaascadeautje besteld? Dat zou dan voor het eerst op tijd zijn. Al jaren eindigen mijn 5 decembergedichten meestal als ‘De Sint die had een zware kater/ je pakje komt helaas wat later’ of ‘De Sint die was een beetje dom/ ’t geschenk ligt nog bij Bol punt com’ of ‘Het is een hele drukke tijd/ en ik moet zeggen, tot mijn spijt/ omdat ik een heleboel doe/ is je pakje nog bij Coolblue’.

Ik werd steeds zenuwachtiger. Wat een schande eigenlijk, dieetkattenvoer en speciale vuilniszakken kopen terwijl mensen honger hebben en de planeet van ellende vergaat. Wat bespottelijk en decadent, vergeten welke luxe spullen je hebt besteld. Wat zou het nou toch zijn? Een onnodig keukenhulpstuk? Een doos wijn? Het zoveelste boek?

Ik was aan de beurt. Ik kreeg mijn pakje. Het was niet groot en ook niet klein. Buiten scheurde ik het open. Sokken! Vijftien paar doodgewone, zwarte sokken. Ik voelde mijn tenen in mijn schoenen koud door de gaten van mijn oude sokken piepen, en mijn hart werd warm. Niks decadente luxe! Nuttige, ja broodnodige sokken had ik gekocht!

Ik zweefde naar huis. Thuis ga ik, om mezelf te belonen, iets heerlijks, duurs en zinloos bestellen, nam ik me voor.

Maar wat?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden