Column Sheila Sitalsing

Al is de deadline van de 29ste bezworen, ze zijn al weg. Toedels

Vandaag zou ik treurgezichtjes tekenen in m’n aantekeningenboekje, en met iets dat zich het beste laat beschrijven als puberliefdesverdriet de uren aftellen tot één uur voor middernacht, en pathetische berichten (‘Het is zover, ik blijf van jullie houden!’) mailen naar Patrick van IJzendoorn, onze man in Londen die zo diep in de Britse ziel kan afdalen en het kamp der brexiteers met zoveel genegenheid voor al hun excentriciteiten kan beschrijven dat je van de weeromstuit haast sympathie krijgt voor de Britse zelfdestructie (en Patrick zou ‘toedels!’ terugmailen, en zeggen dat je geen ‘de’ voor Brexit moet zetten omdat dat stom is).

Het hoeft niet meer.

Wilt u deze column liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Met grote letters had ik het in mijn agenda geschreven op de 29ste maart 2019 : BREXIT. Maar Brexit is als de jongens die naar Parijs gingen: het gebeurt nu niet, straks misschien, en wie weet nooit. Een tijd geleden gold uitspreken van dat laatste nog als een krankzinnige ontkenning van de werkelijkheid en als een onderschatting van de standvastigheid waarmee de Britten naar de uitgang aan het marcheren zijn.

Er zijn nieuwe data, ik heb niet de moeite genomen om die met grote letters in mijn agenda te zetten, want tegenwoordig weet zelfs Patrick niet met zekerheid of en wanneer ze de weg uit hun zelfgecreëerde doolhof zullen vinden. Er zijn nog maar een handvol zekerheden over, waaronder deze: Rem Korteweg, de Clingendaelman wiens tweets over Brexit steeds baldadiger lijken te worden, zal zijn veldbedje in de studio van Nieuwsuur voorlopig niet kunnen inklappen.

Donald Tusk zou vandaag ook treurgezichtjes tekenen in zijn aantekeningenboekje, vermoed ik, en omdat hij meer macht heeft dan mensen die hun brood verdienen met stukjes schrijven voor de Volkskrant riep hij het Europees Parlement op om de Britten ‘een lange uitstelperiode’ te gunnen. ‘Omdat ze zich vertegenwoordigd moeten voelen door het Europees Parlement. Omdat ze Europeanen zijn.’

Tusk doelde op de miljoenen Britten die nu zeggen dat ze zich gepiepeld voelen door de kostschooljongens voor wie het allemaal één grote grap was waar de studentenpraatjes over de uil van Minerva bleek bij afsteken, alsook een afrekening in het politieke milieu. Met het land en zijn inwoners als bijkomende schade.

De kiezer wil een groot verhaal, las ik in deze krant. Want er is ‘narratieve armoede op links’, politici zijn gestopt met het vertellen van grote verhalen over waar we vandaan komen, waar we heen gaan en wat er moet gebeuren om een glorieuze toekomst te verwezenlijken. Wie dat wel doet, wint.

Interessant: Brexit was ook zo’n ‘groot verhaal’, lulpraat over een verleden dat nooit heeft bestaan en een toekomst die nooit zal aanbreken. Sta je daar, met je narratieve rijkdom tussen de smeulende resten van wat ooit een trotse natie was.

Het grote verhaal heeft een hoop onherstelbaar stuk gemaakt. Al blijven ze voorlopig, al duurt die ‘lange uitstelperiode’ van Tusk eindeloos en een beetje, ze zullen er nooit meer helemaal bij zijn. Eigenlijk waren ze al weg, al jaren, al decennia misschien wel. Al sinds ze hun allerhoogste politieke posities, tot de premier aan toe, vulden met mensen die in alle oprechtheid geen idee hadden van hoe de EU werkt. Al sinds hun pers in alle ernst de grootste flauwekul over de EU kon afdrukken, lang voordat de term nepnieuws in zwang was geraakt.

Al is de deadline van de 29ste bezworen, ze zijn al weg.

Toedels.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden