ColumnAaf Brandt Corstius

Aftellen voor Fuck Corona is een vast onderdeel geworden in mijn gezin

null Beeld

We reden naar het strand in het noorden van Noord-Holland, en begonnen vast af te tellen voor Fuck Corona. Aftellen voor Fuck Corona is een vast onderdeel geworden in het leven van mijn gezin.

Het afgelopen jaar reden we vaker dan ooit naar het strand, en elke keer als we de bocht omsloegen bij Sint Maartenszee, kwamen we langs een bar, of misschien was het een discotheek – wát het precies was, wisten we niet, want we kenden het alleen in gesloten staat – en op de gevel van dat etablissement hing een gigantisch geel spandoek met in rode letters de tekst ‘Fuck Corona’.

Aanvankelijk vonden we dat spandoek gewoon grappig, later begon het in koor uitroepen van ‘Fuck Corona!’, en weer later wisten we precies waar op de weg die erheen leidde, we moesten beginnen met aftellen tot het spandoek zich in al zijn glorie aandiende.

Het waren de kleine dingen, dit coronajaar. Fuck Corona roepen was er een van, samen met bordspellen doen en stoepkrijten, al deed mijn gezin die laatste twee dingen nooit.

Dit weekend reden we weer naar de kust, en op de achterbank begon mijn dochter op de achterbank af te tellen – ‘Twintig, negentien’ – wij telden mee, en daar was het etablissement, en er hing een groot spandoek op, maar daarop stond nu: ‘Party Café Snackbar Franssen’.

Fuck Corona was weg. ‘Fuck Corona is weg!’ We riepen het door elkaar heen. ‘Dan zijn ze dus weer open’, zei ik. ‘Wat fijn voor ze.’

Een beetje bedremmeld reden we verder.

Die avond liepen we een strandtent binnen, zomaar op de bonnefooi, en vroegen of we een tafel voor vier konden krijgen. Dat kon. Ik ging naar de wc en daar hoorde ik door de deur heen geluiden die ik al in tijden niet had gehoord. Geklingel en geklangel van borden, glazen en bestek, mensen die zaten te praten. Veel mensen – mensen die ik niet kende. Ik bleef nog even zitten, gewoon omdat ik opging in het geluid.

Natuurlijk stonden er op de vloer nog afgesleten pijlen met looprichtingen, zaten mensen die niet uit één huishouden afkomstig waren ver uit elkaar aan aan elkaar geschoven tafels, hadden de serveersters nog een op half zeven hangend mondkapje voor. Maar er werd gezeten, gepraat en geconsumeerd alsof het 2019 was.

‘Fuck Corona is weg...’, verzuchtte ik die avond tegen mijn man.

‘Het is net alsof je door het weghalen van dat ene spandoek pas gelooft dat aan deze crisis misschien een einde komt’, zei hij.

Dat was zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden