Column Samuel

Af en toe blijft Samuel logeren in het kinderdagcentrum. Thuis is dan soms akelig stil.

Willem Vissers schrijft elke maand over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel.

Loslaten is makkelijker als aan de overkant iemand staat die vastpakt. Langzamer dan bij onze andere zoons laten we Samuel los, moeilijk als het is met een jongenspeuter van bijna 18 jaar die in vrijwel elk opzicht hulpbehoevend is. Het loslaten duurt steeds iets langer, als voorschot op een toekomst waarvan we de contouren nog niet helemaal willen zien.

Loslaten door logeren, eens in de twee weekeinden, en sinds een tijdje op woensdagmiddag, als we hem pas na het avondeten ophalen van kinderdagcentrum Rozemarijn. De woensdagmiddagclub, door mij het jongensclubje genoemd, al zitten er ook meisjes in.

‘Samuel is geweldig in onze groep’, zegt Masha Gelaudie over onze Samuelloze weekeinden. ‘Hij is lief en een beetje ongeduldig.’ Het personeel schrijft ook over zijn belevenissen. Dat hij over het algemeen rustig is en meedoet met de thema’s. Afgelopen weekeinde was het thema oranje. De kinderen aten wortels en paprikachips. Ze waren veel buiten, onder het oranje zonnetje. Ze dronken sinaasappelsap.

Samuel is best goed in logeren. ‘Hij geniet omdat hier weinig hoeft’, aldus Masha. Dat is wat mij betreft meteen de quote van de maand, qua Samuel. Ook doen ze niet meer aan pictogrammen, de routeplanners voor de dag. ‘Samuel verstopte picto’s of hij hing alleen picto’s op van activiteiten waarin hij zin had. Als het aan hem ligt, zou hij alleen muziek luisteren en met de iPad zitten.’ Ach, ook Samuel heeft weekeinde, tijd van rust na een volle week. Het is bij ons intussen af en toe zo stil in huis dat het bijna akelig is. Geregeld banjert Samuel door onze gedachten.

Hij is soms eerder klaar met een activiteit dan de bedoeling is. Dan gaat hij bijvoorbeeld alvast in de tuin zitten, terwijl de rest nog bezig is. Als Masha zoiets vertelt over ons eigenwijze ventje, zijn wij meteen vrolijk. Masha schrijft: ‘Het valt ons op dat Samuel zijn dwang tot opruimen laat zien. Hij ruimt de was op die hij zelf uit zijn koffer pakt, ruimt borden op waar nog eten op ligt en wij vermoeden zelfs dat hij af en toe de wasmachine aanzet. Voorheen liet hij dit niet zien.’

Als hij op de tablet mag, is hij zielsgelukkig. Of als op zaterdag in het logeerweekeinde de televisie tevoorschijn komt, en het groepje van een kind of acht een film mag kijken. Nu en dan mag Samuel kiezen. Afgelopen weekeinde ging het tussen Garfield, de getekende oranje poes, of Ernst, Bobbie en de rest, met Paniek op het politiebureau, een aflevering met veel koningshuis en dus oranje.

Samuel slaapt redelijk uit tijdens het logeren. Alleen: als iemand in de ochtend op de kamer komt, is hij wakker. En als het logeren voorbij is op maandag, draagt hij tegenwoordig zelf zijn koffertje van de Postcodeloterij met de oranje biezen naar de woonkamer. Hij wilde dat eerst niet doen, zelf dragen, maar dat hebben Masha en haar collega’s hem geleerd.

Het lukt ons best aardig, loslaten, mede dankzij al dat fijne personeel van het logeerhuis, dat hem met uitgestoken hand opwacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.