Brieven20 januari

Acteurs, doe niet mee aan nasynchronisatie

De ingezonden lezersbrieven van maandag 20 januari.

Rifka Lodeizen spreekt in voor de Netflix-serie Ares.Beeld Ivo van der Bent

Brief van de dag

Zo zonde dat acteurs meewerken aan die vermaledijde zieleroof die dubbing (nasynchronisatie) heet. Ze zullen dat vooral om het geld doen, want elke goed oplettende kijker ziet en hoort hoe dubbing goede films degradeert tot tweederangs rolprenten. Rifka Lodeizen werd in de Volkskrant bevraagd over haar dubwerk voor Ares, een Netflix-serie die de wereld over moet binnenkort.

Ze spreekt haar nieuwe, Engelse tekst zelf in. Nasynchroonregisseur Torsten Voges, een rasdubber, in zijn vak gepokt en gemazeld in Duitsland, zegt het treffend : Ares moet zo worden gedubt, dat ‘het haast lijkt of die in het Engels gefilmd is’. Eerlijk van hem. Het zal nooit lukken; als kenner bij uitstek zal hij dat met enige spijt beamen.

Toch zet Netflix vol op deze namaaktechniek in. Waarom? Het staat in dit interview: ‘In sommige, vooral Engelstalige landen hebben kijkers een hekel aan ondertiteling.’ Maar dan staat er nota bene meteen achter: ‘en zijn ze niet happig op nasynchronisatie’. Wat nou? Het ‘monnikenwerk’ dat Lodeizen moet doen is dus parels voor de zwijnen, maar het wordt toenemend − zelfs in Nederland − nu gedaan?

Waar blijft de oprechte verontwaardiging van onze acteursklasse?

Jelle van BuurenEnschede

De tijd doden

Het verhaal over de senioren die in een ‘studentenhuis’ zonder lawaai kunnen gaan wonen, is een interessant gegeven.

De foto erbij met het onderschrift dat de persoon zijn tijd doodt met kijken naar omroep Max kan mij niet bekoren. Ik ben 76 jaar en als ik tv kijk, doe ik dat omdat ik een interessant programma wil zien en niet om de tijd te doden. Beeld en onderschrift doen geen recht aan de oudere mens in Nederland.

Jan Pijpker, Uithuizermeeden

Moreel besef

Twee Nederlandse topadvocaten, waarvan ik een als een man van fatsoen beschouw, hebben zich intensief ingezet voor een van belastingontduiking verdachte drugshandelaar, ten eind diens terugkeer naar Nederland te bewerkstelligen.

Terwijl deze persoon volgens hen kennelijk gezond genoeg werd geacht om een lange vliegreis te overleven eisen zij vervolgens, direct na aankomst, opname in een ziekenhuis − alsof de indicatie hiertoe door een jurist gesteld kan/mag worden. Vervolgens wordt nog gepoogd de rechterlijke macht onder druk te zetten met het argument: ‘Wat als er intussen iets gebeurt?’

Bij dit soort inzet voor fiscale delinquenten komt bij mij altijd weer de wens op om de boekhouding van de betreffende advocaten eens te mogen bestuderen.

Godzijdank in de zaterdageditie het bericht van Marjolein van de Water waarin zij de morele dilemma’s beschrijft, waarvoor zij zich bij haar journalistieke werk geplaatst heeft gezien, en verantwoording aflegt voor de door haar gemaakte keuzes, waarbij zij duidelijk wèl haar eigen belangen ter discussie stelt.

Indrukwekkend en hoopgevend voor de echte slachtoffers op deze wereld!

Geert Jan Wichers, Beerta

Geluk in een pilletje

Wát een herkenning ervaar ik tijdens het lezen van het essay van Suzanne Rethans.

Dat vleugje antidepressiva dat voor haar het verschil maakt, doet dat ook voor mij. Ik zou de critici graag zelf laten ervaren wat het verschil kan zijn tussen wel en geen medicatie, maar zij zijn vaak de gelukkigen die niet dagelijks hoeven te ondervinden hoe een leven in disbalans is en wat een medicijn wél aan verschil kan maken − al lijkt dat onmogelijk. Ik leef een mooi leven met (noodgedwongen) veel aandacht voor zelfzorg en ik weet inmiddels wat goed voor mij is. Dat medicatie me daarin ondersteuning geeft die veel verschil maakt, zie ik als een verworvenheid van deze tijd.

Esther van de Pas, Oisterwijk

Varkens

Ontsteld nam ik kennis van de lugubere misstanden van een varkensslachterij: varkens die levend aan één poot worden opgehangen, varkens die verdrinken in heet water, levende varkens die gevonden worden bij kadavers.

En dan een directeur die de wantoestanden relativeert in plaats van te melden dat iedere werknemer die niet zijn best doet het toch al aanwezige leed (grote stres) tot het minimum te beperken uit het productieproces zal worden verwijderd. Laat de minister tonen dat zij, als het dringend nodig is, ook adequaat kan optreden, en wel als de bliksem.

Frans Pels Rijcken, Soest

Planeten

Lastig, die volgorde van de planeten in ons zonnestelsel. Zelfs wetenschapsredacteur George van Hal verslikt zich er in zijn artikel over de heliopauze in het wetenschapskatern van de Volkskrant van 18 januari in. Hij ‘promoveert’ Uranus tot laatste planeet. Dat klopt niet: het is Neptunus.

Om de planetenvolgorde te onthouden, circuleerden er na de degradatie van Pluto tot dwergplaneet op internet diverse ezelsbruggetjes. Het waren zinnetjes waarvan steeds de eerste letter van de woorden strookte met die van de planeten. Het manco ervan was dat er geen onderscheid tussen Mars en Mercurius bestond. Moest je toch weten dat Mars onze buurplaneet of dat Mercurius de eerste planeet is. Daarom heb ik een ezelsbruggetje voor de acht overblijvende planeten bedacht. Elke planeet is hierin herkenbaar aan tenminste twee beginletters, de aarde komt er zelfs voluit in voor: Met vette aarde maken jullie samen urenlang nepaardappelen. De volgorde van de planeten, gezien vanuit de zon, is zo eenvoudig te herleiden: Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus.

Jaap van der Wal, Rottevalle

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden