Column

Achter die mooie Franse heuvels schuilt verdriet van een land op z'n retour

Beeld Berto Martinez

We reden tussen de glooiende groene en gouden velden, dwars door Frankrijk naar huis. Mooi hoor, en lieflijk, maar schijn bedriegt. Achter die heuvels schuilt het verdriet van een land op z'n retour. Waar vroeger de dorpjes bescheiden leefden, de bakkertjes het druk hadden en op de pleintjes de tik van zilveren bal tegen zilveren bal klonk, is het platteland tot zombiegebied verworden. Dichte luiken, niemand op straat, behalve een enkel schuifelend besje.

Jonge mensen, afgezien van het werkelijke addergebroed dat met ouderwetse matjes en gemene ogen door de supermarkten struint, zijn naar de steden gevlucht. Wat rest is een plattelandsdecor waar de gemiddelde Amerikaan 'oh Lordielord' van gaat kirren om het ijverig na te bouwen onder de broeierige hemel van Disney World in Florida.

Houellebecq beschrijft in 'De kaart en het gebied' het toekomstige Frankrijk als een plek waar nagemaakte authentieke bakkertjes en marktjes de toerist ter wille zijn, terwijl het echte land dood is. Pretpark Europa, misschien moeten we er toch eens werk van maken. Je hoeft het volk alleen maar de marktpleinen op te duwen in kraakheldere schorten en ze met zangerige keelklanken harde worsten aan de man te laten brengen. Een paar rondborstige bloemenmeisjes, een burgemeester met een gouden ambtsketting die goedmoedig knikkend op een stoel voor het gemeentehuis zit, en Disney kan de tent wel sluiten.

Je zou zo'n exercitie de laatste halte voor het kalme failliet kunnen noemen, waarbij de Fransen zich na het verkopen van de rustieke ervaring 's avonds in alle rust in hun donkere huizen kunnen opsluiten, op hun smakeloze leren banken bakken Danone weg kunnen slobberen terwijl ze naar een of andere semistoute pruikenklucht op de tv kijken, want echte humor hebben ze nooit gehad.

Helaas voor de Fransen staat een zeker iemand hun zoete dood in de weg. Want zelfs in het allersufste slaapdorp staart de listige trotskop van de nieuwe president de moeie burgers vanaf allerhande magazines en posters aan. ELAN lijkt hij door het spleetje tussen zijn voortanden heen te sissen. Wat zijn precieze plan is weet niemand écht, maar dat hij Frankrijk de leiderschapsrol van vroegere tijden wil opdringen is een ding dat zeker is.

Och, die arme Fransen, dacht ik terwijl ik vanuit de auto zelfs het glooiende landschap dacht te zien zuchten onder zoveel vernieuwingsdrang. De komende jaren zullen ze moeten doen alsof ze niéúw zijn, alsof ze een frisse toekomst hebben. 'Voorwaarts!', zal hij in hun oren schreeuwen, terwijl ze struikelend over hun versleten espadrilles slechts verlangen naar de strakgespannen witte lakens van hun bed waar je het lichaam als een brief in een envelop kan schuiven. Maar nee, geen kans. Frankrijk is een oudere vrouw die met tegenzin de make-up opsmeert om aan de dwingende hand van een opgeschoten jongen met een glimlach de wereld tegemoet te treden.

Aan de andere kant: iemand die al met één been in zijn kist is gaan liggen kan best een verse minnaar gebruiken. Een nieuwe tijd, de luiken open. Andouillette met cola. Waarom niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden