column Bert wagendorp

Ach, Theresa May, dacht iedereen die haar zag lijden

Bert Wagendorp blikt terug op dingen die in 2018 anders gingen dan algemeen was verwacht. Tja, hoe stond het ervoor, met Theresa May, die eerste januaridag van 2018? 

Beeld Eva Roefs

Kon beter.

De dag ervoor had ze bij de BBC haar nieuwjaarstoespraak gehouden. Die begon met ‘2017 is een jaar van vooruitgang geweest, voor het VK.’

Natuurlijk, nieuwjaarstoespraken zijn er niet om alle shit van het oude jaar even de revue te laten passeren. Maar goed was het jaar 2017 niet geweest, voor Theresa May, premier sinds 13 juli 2016 - twintig dagen na het fatale Brexit-referendum van haar voorganger Cameron. Het was meer een rampjaar, als je het goed bekeek. Zelfs haar toespraak op haar eigen congres liep uit op een fiasco.

In juni 2017 had ze verkiezingen uitgeschreven om haar positie te versterken. Dat zou het gemakkelijker maken het Brexit-gedoe tot een goed einde te brengen. Zo zag ze dat: gedoe. Van haar had het niet gehoeven. Maar ze ging de mist in. De Conservatieven verloren dertien zetels, en hun meerderheid. Ze moest aanpappen met de stijve Noord-Ierse protestanten en dat maakte de Brexit nóg ingewikkelder.

Ach, Theresa May, dacht iedereen die haar zag lijden. Wanneer stapt ze op? Ze werd de Brexit-premier, omdat anderen dat te riskant vonden. Het wachten was op haar val, ergens in het mijnenveld, daarna kon het echte gevecht beginnen.

Vermoedelijk is geen Britse premier zo vaak de ondergang aangezegd als May. Het leek vaak alsof ze niet meer was dan een passant, een verwaarloosbare figuur die de hete kolen uit het vuur moest halen, haar vingers moest branden en vervolgens diende te verdwijnen in de anonimiteit waar ze hoorde.

In de zomer van 2018 stapten de brexiteers Boris Johnson en David Davis op uit haar kabinet, omdat ze het niet eens waren met haar koers - die van een softe Brexit.

In november kreeg ze de hoon van het parlement over zich heen, ze lachten haar genadeloos in haar gezicht uit, toen ze de Brexit-deal met de EU presenteerde. Maar ze gaf geen krimp.

En daar ergens, in het centrum van de storm, veranderde de manier waarop mensen naar Theresa May keken. Van een meelijwekkende figuur, gedoemd te falen, werd ze iemand anders.

Iedereen moest toegeven dat ze in elk geval verdomd onverstoorbaar was, dat ze moedig doorakkerde, dat het kostschooltuig op de banken de dochter van de dominee er niet onder kreeg.

Voor het eerst in haar jaren als premier voelde Theresa May iets van bewondering haar kant op stromen, en veranderde de publieke opinie van koers - in haar richting.

Ze liet niks merken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.