Aasgieren in Gaza

Abdelkader Benali krijgt een kritische brief.

Dag Abdelkader,

Wat vind jij ervan dat die engerd Engeland niet in mag?

Ik heb je weblog over Gaza gevolgd. Je hebt wel veel meegemaakt. Volgens mij kick je wel een beetje op dat soort plekken. Een zekere drang naar afleiding en vermaak is jou niet vreemd.

Luie reet

Toch vind ik het wel opmerkelijk dat je al die moeite hebt gedaan om daar te geraken Het laatste wat ik zou verwachten van jou is dat je ernaartoe zou gaan. Wat heeft meneer Abdelkader Benali daar te doen? Alsof je iets wilt bewijzen. Wilt bewijzen dat je toch echt wel iets geeft om het mensendom?

Wilt laten zien dat je niet alleen maar die bij vlagen walgelijk suffe schrijver bent die heerlijk prinsvoldaan elke dag op zijn luie reet achter de computer gaat zitten om zijn woordkathedralen uit te bouwen. Je wilt allesbehalve als een wereldvreemde schrijver bekend staan.

Verslaafde

Je wilt, zo schreef je ergens, verslag doen. Volgens mij ben je gewoon een verslaafde. Een afhankelijke van bommen en granaten. Als je om die reden daarnaartoe gaat, kan je het beter laten. Die mensen daar hebben van zulke types als jij meer dan genoeg. Snel genoeg prikken ze door je heen en, in het beste geval, tolereren ze je aanwezigheid. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd dan aan jou, oorlogsreporter, hun diepste zieleroerselen prijs te geven.

Als ik huis en haard was kwijtgeraakt en ik kreeg bezoek van een journalist zou ik hem never nooit niet iets vertellen dat hem doet glimmen van trots over zijn vasthoudendheid, zijn professionele instelling.

Journalisten zijn aasgieren en in Gaza helemaal. Toch bleef ik lezen wat je allemaal meemaakte. Soms keek mijn zusje mee en vroeg ze tegen me: 'Ken je hem persoonlijk? Hij woonde toch in Italië?' Ik zei toen dat je bent veranderd van huisadres. 'Het is Gaza tegenwoordig en morgen misschien Darfur.'

Gebrek

Mijn zus zegt ook dat ik je niet meer moet schrijven want ze denkt dat je ook deze email gaat gebruiken. 'Gebrek aan inspiratie.' Vandaag zou ik met mijn moeder naar het ziekenhuis gaan maar we hebben stuivertje gewisseld, mijn zus en ik. Ik ga overmorgen wel. Vandaag heb ik een paar opdrachten die ik moet afmaken en ik ben tot vanavond laat bezig.

Als ik me even verveel kijk ik of je weer iets geschreven heb dat zoveel ergernis bij me oproept dat ik heel even vergeet dat ik morgen tentamen heb en overmorgen weer het ziekenhuis zal zien.

Wat dat betreft kom je wel van pas, meneer Benali, als afleiding Mijn moeder vroeg vandaag waarom ik niet op het Internet probeer aan een nette man te komen. Ze zag een foto van jou maar ze dacht er niets bij. Een dochter van een tante is het ook zo gelukt. Ik doe alsof ik haar niet heb gehoord.

Groet,

Fatima.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden