LAAT HET STOPPENPeter Pannekoek

Aannemers doen me denken aan Donald Trump: alles is de schuld van de voorganger

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week moeten Peter Pannekoek een paar dingen van het hart over aannemers.

Aannemers zijn net drugsdealers. Het is handig om een goede te kennen, maar je wilt niet dat ze de hele tijd in jouw wijk actief zijn. Ik woon in zo’n buurt. Iedereen is constant aan het verbouwen. En nooit tegelijk, we wisselen elkaar af, zodat het altijd een teringherrie is. Ik ben jaloers op mensen die klagen over het geluid van rolkoffers. Ik hoor alleen maar monotoon geboor en gehak. Het is me ook opgevallen dat hoe meer decibellen de apparaten produceren, hoe schattiger de muziek is waar de werklieden naar luisteren. De machine imiteert hardstyle, maar de bestuurder zingt vrolijk mee met Call me maybe van Carly Rae Jepsen.

Heb je ooit iets laten doen aan je huis, waarbij je níét dacht: ik word genaaid? De kans is klein. Maar je hebt aannemers nodig, want zelf heb je twee linkerhanden. Je bent afhankelijk van ze en dat weten ze. Die monopoliepositie misbruiken ze graag. Ik ben zo blij dat artsen niet de instelling van aannemers hebben. ‘Beste patiënt, ik maak de operatie over een paar maanden af. O trouwens, uw hoofd heeft nu een andere kleur en vorm dan we vooraf hadden afgesproken. En het is een ton duurder uitgevallen dan vooraf begroot.’ Ik stel voor dat aannemers, voordat ze een bedrijf mogen beginnen, ook een eed van Hippocrates afleggen: ‘Ik beloof dat ik deze keuken, zo goed als ik kan, zal uitvoeren ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor het afzuigsysteem, isolatie bevorderen en lekkages oplossen. Zo waarlijk helpe mij God almachtig.’

De aannemer is een fascinerend soort mens. Bij de eerste ontmoeting zijn ze altijd goedgemutst, vriendelijk en vol vertrouwen. Maar zodra de klus binnen is, blijken de problemen ongekend te zijn. Opeens is het een wonder dat het huis überhaupt nog staat! Ze doen me denken aan Donald Trump. Alles is de schuld van de voorganger. Die heeft het verkeerd gedaan. Dat is een beunhaas. Het mag ook geen toeval heten dat Trump is begonnen als projectontwikkelaar.

De verbouwing verloopt als volgt: het slopen gaat vaak nog redelijk voorspoedig, maar zodra de wederopbouw moet beginnen, verdwijnen ze een paar maanden uit het zicht. Opeens heeft die vriendelijke, bereikbare aannemer een nieuw, onbekend telefoonnummer. Ik ken ook talloze verhalen van vrienden, wier aannemer na de aanbetaling gewoon is verdwenen.

Tijdens de herstelwerkzaamheden zijn ze er minimaal voor de helft van de tijd niet, want er is altijd ergens anders EEN GROTERE KLUS. En jij bent nooit de grote klus. Hoe klein het aannemersbedrijf ook is, op een of andere manier concurreer je altijd met de aanleg van de Deltawerken. Voor jou hebben ze elke derde dinsdag van de maand een half uurtje de tijd, maar daarna moeten ze weer weg. Met al hun mensen en alle spullen. Ook met de tegels die al aan jouw muur vastzaten. Je bent altijd de bijklus. De hobby. En zo ziet de afwerking er ook uit. Ik mail ze tegenwoordig, als ik hun factuur heb ontvangen: ‘Sorry, het gaat een paar maanden duren. Ik heb momenteel een grotere betaling, die ik eerst moet afronden.’

Ze zijn ook altijd verbaasd dat je de klus zelf niet uitvoert. Alles is bij hen vanzelfsprekend. Al jouw vragen zijn dom. ‘Ja, tuurlijk gaat dat niet via de meterkast. Hoezo weet je dit niet?’ OMDAT IK GEEN FUCKING AANNEMER BEN. Ik werd ooit begroet door mensen in Tsjernobyl-pakken: ‘We hebben misschien asbest gevonden, maar voor de rest is er niks aan de hand.’ ‘Oké prima, dan haal ik een paar weken geen adem!’

In de tussentijd wordt jouw gesloopte huis wel gebruikt als veredelde opslagruimte. Onnodige bouwlampen stonden maandenlang opgestapeld in mijn wc. Ik werd ooit tijdens een verbouwing, waar ik de mannen al weken niet meer had gezien, om kwart over zeven gewekt door kabaal in het trappenhuis. ‘Jullie zijn er weer. Wat fijn!’ ‘Ja, maar niet voor lang. We komen even iets ophalen.’ ‘Dus jullie gaan hier vandaag niks doen? ‘Nee sorry, grotere klus.’ Ze hebben ooit mijn ladder gejat, om uiteindelijk een kleiner exemplaar terug te geven. Met mijn lengte redelijk funest, omdat ik daardoor geen peertjes meer kon vervangen. Toen heb ik wekenlang moeten eten met sfeerverlichting van de bouwlampen uit mijn toilet.

Afgelopen week hing in mijn huis opeens een penetrante verflucht. Heel even had ik de hoop dat mijn nieuwe onderburen een mdma-lab waren begonnen, maar helaas bleek dit het begin van een verbouwing. Geef mij maar een drugsdealer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden