Column Chris Oostdam

Aan wie moet je eigenlijk vertellen dat je ziek bent?

Toen ik net ziek was, ging ik nadenken over wie ik daarover zou moeten informeren. Natuurlijk het werk, de collega’s, familie en vrienden. Maar ook mensen wat verder weg, waar je niet dagelijks mee omgaat, maar die je toch op de hoogte wil stellen. Er is wat familie waarmee geen contact is. Twee broers van mij, twee zussen van Ronald. Zij worden door respectievelijk mijn zus en Ronalds nichtje geïnformeerd. Van de vriendin van een van mijn broers krijg ik bericht dat mijn broer een herseninfarct heeft gehad en nu aan het revalideren is. Dat maakt het er niet makkelijker op: ik ziek in Drenthe, hij ziek in Zeeland.

Verder zijn er nog twee nichten die ongeveer van mijn leeftijd zijn en waarbij ik als kind geregeld heb gelogeerd. En de meiden van de band waarvan ik zo’n tien jaar lang de bassiste ben geweest. Nu de vooruitzichten wat minder somber zijn, is het ook makkelijker om een mailtje te sturen. Behalve het slechte nieuws kan ik nu immers ook melden dat de behandeling aanslaat. Er wordt over en weer gemaild, en er worden afspraken gemaakt om elkaar op niet al te lange termijn te zien.

Ook mijn ex moet het weten, vind ik. We zijn op een goede manier uit elkaar gegaan en hoewel er geen regelmatig contact is, vind ik toch dat ik hem moet informeren. Simpelweg geredeneerd: ik zou het van hem ook willen weten als hij zoiets had. En niet alleen mijn ex, ook zijn zus. Wij waren piepjong toen we wat met elkaar kregen. Hij woonde toen in bij zijn oudere zus, dus ik kwam er ook vaak. En graag. Bij mij thuis was het niet altijd gezellig. En later ben ik met haar gaan duiken en onderwaterhockey gaan spelen. We hebben samen heel wat uren in het zwembad doorgebracht, ook nog lang nadat ik al gescheiden was.

Dan is er nog een goede vriendin uit diezelfde tijd. Ik ken haar en haar man al zo’n 44 jaar en ik reken haar tot mijn beste vriendinnen, al is het contact de laatste jaren, en zeker na onze verhuizing naar Drenthe, wat verwaterd. Ook daar heb ik heel wat avonden doorgebracht. En toen mijn huwelijk niet zo lekker liep, heb ik een tijdje bij hen gewoond. Onze mannen werkten toendertijd allemaal bij hetzelfde bedrijf in speelautomaten. En in de weekeinden stonden we allemaal op dezelfde camping in Baarle-Nassau.

Op een zondagochtend gaat de telefoon. Mijn vriendin. Ik herken haar zware, doorrookte stem meteen. ‘Hoi’, zegt ze, ‘met mij. Ik moest je gewoon even spreken.’ Een nicht van haar leest de Volkskrant en had gezegd: ‘Volgens mij is dat die vriendin van jullie van vroeger.’ Ze had nog een oud telefoonnummer en dacht: ik probeer het gewoon. Het is fijn om bij te praten. In de weken erna spreek ik ook mijn ex en mijn ex-schoonzus. Zij gaan allemaal in augustus een week naar de camping van vroeger. We spreken af dat wij ook komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.