Aan de vooravond van de herdenking van mei ’68 is het weer als vanouds onrustig in Frankrijk

Waarover hebben de media in Frankrijk het? De herdenking van mei ’68 zet aan tot vergelijkingen met de revolte van nu, tegen hervormingen van Macron, constateert onze correspondent Peter Giesen.

Peter Giesen
null Beeld

‘De politiek van Macron is een aanval over de hele linie, die een antwoord over de hele linie nodig maakt. We hopen dat mei 2018 geïnspireerd zal zijn op mei ’68’, zegt een bezetter van de universiteit Paris-I in Le Monde. Studenten hebben de campus aan de Rue de Tolbiac inmiddels omgedoopt in de ‘vrije commune van Tolbiac’. Ze protesteren tegen een regeringsplan om studenten scherper te selecteren ‘aan de poort’.

De hete herfst die president Macron in 2017 werd voorspeld, bleek niet meer dan een natte vuurpijl. Maar aan de vooravond van de herdenking van ‘50 jaar Mei ’68’ is het weer als vanouds onrustig in Frankrijk. Romantici dromen alweer van een convergence des luttes, een samengaan van de strijd, net als in 1968, toen studenten barricaden opwierpen in het Quartier Latin en arbeiders het land platlegden.

In het hele land zijn faculteiten bezet. Bij Air France wordt gestaakt. Nu het weer iets beter gaat met het bedrijf, eist het personeel een loonsverhoging van 6 procent. Er is onrust bij de vuilnisophalers, de ambtenaren en in de gezondheidszorg.

De belangrijkste strijd wordt uitgevochten bij de spoorwegen, waar de regering een einde wil maken aan de relatief gunstige arbeidsvoorwaarden van het spoorwegpersoneel. De vakbonden reageerden met een innovatieve manier van staken. Tot de zomer zullen ze steeds twee dagen staken en drie dagen werken. Door het werk slechts parttime neer te leggen kunnen de stakers hun inkomen enigszins op peil houden en de strijd langer volhouden.

De spoorwegstaking heeft een grote symbolische betekenis. In 1995 dwongen de spoorwegbonden president Chirac en premier Juppé op de knieën. Onder dreiging van de straat 'stelde de politieke klasse hervormingen liever uit, als de wind een beetje hard begon te blazen', schrijft Le Parisien. ‘Alleen was premier Philippe 25 jaar op het moment van deze beroemde stakingen. Emmanuel Macron was nog geen 18.’

null Beeld

Een nieuwe generatie politici wil afrekenen met de trauma’s van de vorige. Maar zal zij daar ook in slagen? De rechtse krant Le Figaro, die Macrons hervormingsplan voor de Société Nationale de Chemins de fer Français (SNCF) steunt, is bezorgd. Er staat veel op het spel, schrijft de gezaghebbende econoom Nicolas Baverez in zijn column. Als de hervorming van de SNCF mislukt, ‘zal de ambtstermijn van Macron doodgeboren zijn en daarmee zal Frankrijk ook zijn legitimiteit in Europa ruïneren’. In een interview met Le Parisien liet premier Philippe weten dat hij jusqu’au bout gaat, tot het bittere einde.

Uiteindelijk zal de slag zich in de publieke opinie afspelen, schrijft Le Figaro. Die kan zich tegen de stakers keren. Maar in een land waar protest van oudsher op groot respect mag rekenen, kan ook de regering onder vuur komen te liggen. Als overlast voortduurt, zullen reizigers zich wellicht afvragen waarom de regering niet wat inschikkelijker is.

Daarom moet de regering, Macron voorop, nut en noodzaak van de spoorweghervorming beter uitleggen, vindt Le Figaro. Macron wil regeren als een Jupiter, heeft hij gezegd, een oppergod die zich boven het dagelijkse politiek gewoel verheft. Maar een technocratische Jupiter kan ook te hoog boven de samenleving zweven, aldus Baverez.

In een hoofdredactioneel commentaar is Le Figaro dezelfde mening toegedaan: ‘Een teveel aan zelfvertrouwen kan al snel leiden tot een verlies van controle. De slag om de publieke opinie is nog niet gewonnen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden