Aaf zag de revue van Alex Klaasen en kreeg een onversneden ik-leef-in-de-tijd-van-gevoel

Ik zag mensen bijna sterven van het lachen en daarna een klein beetje huilen.

Soms ben ik jaloers op mensen die 'in de tijd van' hebben geleefd. Je hebt bijvoorbeeld mensen die in de tijd van Vincent van Gogh hebben geleefd, dus die konden dan zijn buurman zijn of zijn overbuurmeisje, al hadden ze daar denk ik weinig notie van, want iedereen dacht toen dat Vincent van Gogh een zonderling met één oor was - wat op zich, op het eerste gezicht, ook zo was. Maar goed, je kon later zeggen: hé, maar dat was mijn overbuurman! Dat straalt dan toch op je af.

Ik ben soms ook jaloers op mijn opa en oma, die een kennis hadden die Gerrit Rietveld heette, en misschien was hij gezien zijn meubels en algehele interieuropvatting een stugge man, dat weet ik niet, maar ze leefden wel in de tijd van. Van Rietveld. En ze zagen hem dingen bouwen en vroegen hem: wil je voor ons een vakantiehuisje bouwen? En dat deed hij voor, bijna letterlijk, een appel en een ei. Want die waren toen a. meer waard en b. zo was-ie en c. ze leefden in de tijd van.

Ik heb soms trouwens even het gevoel dat ik in de tijd van leef. Zo vind ik het, zonder daaraan ook maar enige bijdrage te hebben geleverd, stoer dat ik in de tijd van Obama heb geleefd, al werd dat gevoel gauw tenietgedaan doordat ik nu ook in de tijd van Trump leef. En ik vind het, om het binnen Nederland te houden, heel fijn dat ik in de tijd van Alex Klaasen leef.

Ik zag zijn revue Showponies deze week en ik kreeg ineens een onversneden ik-leef-in-de-tijd-van-gevoel. Alex Klaasen was natuurlijk allang beroemd, maar een eigen revue, met eigen tekst, zang, dans, drag en decors met balkonrelingen die laddertjes kunnen worden en hoeden en petten en naadloze overgangen en knappe medespelers die ook werkelijk alles kunnen - dat had hij nog niet.

Ik zat in de zaal, ik zag iets gebeuren, ik zag mensen bijna sterven van het lachen en daarna een klein beetje huilen, en ik zag Klaasen en al die mensen die konden zingen en acteren en met microfoons met snoeren een dans uitvoeren waarbij de snoeren in de war raakten maar niemand viel. En ik ga het absoluut niet navertellen want er is niets zo slecht als iets goeds navertellen. Maar het was dus een revue. Maar dan een revue van nu. Sorry voor het rijm.

Ik dacht: misschien voelden mensen zich ook zo toen ze eind jaren zestig, in de tijd van André van Duin, voor het eerst een revue van André van Duin zagen. En zagen hoe hij, stel ik me voor, een sketch over een stofzuigerverkoper opvoerde.

André van Duin zat trouwens ook in het publiek.

Ik denk dat hij het ook goed vond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden