Column Aaf Brandt Corstius

Aaf was aan de rafelrand van Marokko, en hij was echt rafelig

We zijn inmiddels aangekomen aan de rafelrand van Marokko, en als je het over een rafelrand hebt in Marokko, is hij ook wel echt rafelig. Veel huizen in aanbouw die eruitzien alsof ze nooit afgebouwd zullen worden, parkeerplaatsen met alleen maar geiten, loslopende honden met uiers als koeien, wat ik vies vind om te zien, wat ik dan weer heel naar van mezelf vind, want wat is er vies aan een hond die borstvoeding geeft? Niks. Precies.

Ook in deze rafelrand vind je Europeanen die zich er permanent gevestigd hebben, want sommige mensen wonen nu eenmaal liever in een rafelrand en dat begrijp ik ook wel. Het leven is hier niet voorspelbaar, je kunt op willekeurige plekken een haan tegenkomen en als de zee wild is heeft het hele dorp niks te eten want dan is er geen vis gevangen.

Bij een van de Europeanen die ervoor had gekozen om hier voor altijd te blijven, gingen we eten. Hij had een restaurant aan de rand van de rafelrand, het beste restaurant van de omgeving, hadden we gehoord – wat misschien ook weer niet zo moeilijk is als alle andere restaurants een waterput met een open vuur ernaast zijn.

We hadden aanwijzingen gekregen; langs de moskee rijden, over het zandpad, door een cactusveld en dan waren we er. ‘La Brochette’ stond er op de muur van het restaurant. Op de andere muur stond alleen nog ‘La Broche’.

Een oude Fransman met een Yankeespet was de eigenaar. Hij bracht ons voorgerechten, erg lekker, en we zaten al een tijdje te eten toen hij ineens heel stil naast onze tafel kwam staan en een sigaret in zijn rechterneusgat stopte. Hij had de geconcentreerde blik die mensen hebben als ze een goocheltruc gaan doen. Ik hoopte dat zijn blik dat ook betekende.

Na een tijdje bewoog hij zijn hand snel heen en weer voor zijn neus, hield zijn hand bij zijn oor en haalde de sigaret weer tevoorschijn.

‘Ik zag hoe hij die sigaret in zijn oor stopte’, zei mijn zoon.

‘Stil’, zei ik.

De volgende gang werd opgediend. Brochettes. De Fransman pakte een iPad en barstte los in een karaokeversie van Les feuilles mortes, maar dan in het Engels met een Frans accent. Twee Amerikanen, de enige andere gasten, pakten elkaars hand vast en sloten hun ogen ontroerd.

Het toetje kwam. Chocoladefondue. De eigenaar had nu een gouden bril op in de vorm van de cijfers 2018 – ik denk een overblijfsel van Oud en Nieuw. Aan de bril hingen een paar kleine kerstballen.

Na de koffie pakte hij weer zijn iPad en zong My Way. Halverwege raakte hij twee maten achter op de muziek van de karaokeversie, maar de Amerikanen deinden verrukt mee, weer met hun ogen dicht.

WayMy , dat moest zijn lijflied zijn. In dit specifieke geval was het terecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.