Column Aaf

Aaf vindt alles aan de documentaire over Trump en The New York Times heerlijk

Als de laatste journalist van Nederland begon ik dit weekend te kijken naar The Fourth Estate, een documentaireserie over de redactie van The New York Times tijdens de eerste honderd dagen van Trump. Ik was gelukkig net op tijd; dinsdag zendt de VPRO de tweede aflevering uit. Dus ik kan meepraten.

Alles aan het gegeven van deze serie is heerlijk; The New York Times, Trump, en, als je het gaat opsplitsen of samenvoegen, ook de setting van New York an sich en Trump versus The New York Times. Wat een hoop mogelijkheden voor stress, haat, cynisme, wanhoop en mensen die jachtig door straten lopen met Starbucksbekers in hun hand!

Ik vond de eerste aflevering dan ook erg tevredenstellend, al begreep ik niet waarom. Het probleem met het filmen van een redactie is namelijk dat het een redactie is. Het zijn mensen die, gescheiden door grijze tussenschotjes, achter computers zitten. Ze typen. Ze mailen. Ze kijken op hun telefoon. Heel soms – dat zijn de meeste levendige scènes – bellen ze iemand op.

Natuurlijk heb je redacteuren bij een krant die op pad gaan en buiten dingen meemaken. Maar dat zijn niet de journalisten die Trump coveren. Die moeten de hele dag tv kijken en Trumps tweets lezen. Een baan die me aan de ene kant heel leuk lijkt, en aan de andere kant elke vezel van geluk uit mijn ziel zou doen verdwijnen.

In de spannendste momenten op de redactie van de Times zitten de journalisten met drie of vier mensen voor de tv, waar Trump of Sean Spicer – ja, those were the days, my friend – weer een toespraak geeft. De chef van de krant roept dan gestrest of de anderen al aan het meeschrijven zijn, je ziet twee redacteuren haastig meetypen, en die komen na een paar minuten heel trots met het bericht ‘This American carnage stops’ omdat Trump op tv net ‘This American carnage stops’ heeft gezegd. Met veel heftige muziek en close close-ups wordt vervolgens de ‘publish’-knop op hun tekstverwerkingsprogramma gefilmd die door de chef wordt aangeklikt, en dan wordt het stukje op de site gezet. Koude rillingen.

Tot het moment, vier minuten later, dat Trump weer een tweet verstuurt, en dan roept de chef alwéér gespannen of iemand die tweet aan het overtypen is, en wordt er weer op het publish-knopje gedrukt.

In een scène wordt een van de journalisten thuis wakker gebeld door iemand van de redactie om te vragen of hij Trumps meest recente tweet heeft gelezen.

Dus ze worden bij de Times nu al anderhalf jaar opgejaagd, en tegelijkertijd zitten ze de hele dag de tv over te typen. Het ene leidt tot een burn-out, het andere maakt je, zoals dat heet, bored out. Lijkt me een slechte combinatie.

Genoeg om nog drie delen te blijven kijken dus.

The Fourth Estate

Er wordt wat afgevloekt in de fascinerende documentaire over The New York Times, schrijft onze recensent over de serieIn de documentaireserie kan voortdurend de vraag worden gesteld wie de regie heeft. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.