Column Aaf Brandt Corstius

Aaf ontdekte deze vakantie de Obamachicklit en leerde: POTUS is de leukste man van de wereld

In de vakantie ontdekte ik een nieuw genre in de literatuur dat tot voor kort niet bestond: de Obamachicklit. Boeken geschreven door ex-Obama-medewerksters. Ik verslond er twee en overweeg nu het boek van zijn ex-kok te lezen, die geen vrouw is, maar wel weet wat de ingrediënten van Obama’s lucky pasta zijn.

Beck Dorey-Stein schreef From the Corner of the Oval. Zij stond vaak in die corner, want door een rare speling van het lot – ze dacht dat ze op een lullig baantje bij een advocatenkantoor solliciteerde – werd ze ineens de stenograaf van Obama. Dat gedoe met die speling van het lot is een belangrijk element in het boek: dat je denkt dat het maar een haar gescheeld had of je had zélf acht jaar op tien centimeter van Obama kunnen zitten. En kunnen meevliegen in Air Force One. En verliefd kunnen worden op Jason, de Casanova-achtige adviseur van Obama.

Het andere boek, Who Thought This Was a Good Idea?, was van Alyssa Mastromonaco, die nog dichter op Obama zat, letterlijk, want op de omslag van haar boek zie je haar op een beige stoel in Air Force One zitten met Obama op de leuning. Wat Mastromonaco’s beroep was, is me nooit duidelijk geworden, maar het ging in ieder geval gepaard met veel post-its en een burn-out, en dat ze jarenlang 500 mails per dag op haar Blackberry moest beantwoorden.

En, belangrijker, dat ze Obama heel goed kende. Of eigenlijk POTUS, want als je voor Obama in het Witte Huis werkt (nu mijn onmogelijke droombaan), noem je Obama nooit Obama. Dat doen buitenstaanders. Iedereen noemt Obama POTUS, en zo wordt hij in beide boeken ook consequent genoemd.

POTUS is exact zoals je hem zou verwachten: de leukste man van de wereld. Als je achter in de dienstauto keihard meezingt met de radio, vraagt hij na een uur pas of je daarmee wilt ophouden, om na een paar minuten te zeggen: ‘Ga maar weer door.’ Als hij je ’s avonds op kantoor betrapt op het doen van buikspieroefeningen, vertrekt hij geen spier en zegt alleen: ‘Good for you.’ Als je kat sterft, belt hij je een half uur later op uit Air Force One met een krakerige lijn en zegt: ‘Ik hoor dat Shrummy ons vandaag is ontvallen. Er zijn een hoop verdrietige gezichten hier in Air Force One. Ik zag zijn geest volgens mij net boven Denali.’ Als je als eenvoudige stenografe ’s morgens op de loopband in het hotel staat, komt hij naast je staan en vraagt hoe lang je nog moet. Want hij wil ook even rennen. HIJ VRAAGT HOE LANG JIJ NOG MOET. HIJ HUURT NIET DIE HELE SPORTZAAL VOOR ZICHZELF AF.

‘Na jou is POTUS de leukste man van de hele wereld’, zei ik tegen mijn man.

‘Hij is geen POTUS meer’, zei hij.

‘Voor mij is er maar één POTUS’, zei ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.