Column Aaf Brandt Corstius

Aaf maakt zich zorgen over de coach van de grotjongens

Nu iedereen klaar is met zich zorgen maken over de grotjongens (dat is een woord geworden, daar kan ik ook niets aan doen), ga ik verder met me zorgen maken, en wel over de coach van de grotjongens. Ik ben zo benieuwd hoe het met hem verder zal gaan; zal hij worden verguisd en geëxcommuniceerd, of zal hij in Thailand een heldenstatus krijgen?

Het kan beide kanten opgaan, maar als we de grot zelf als referentiepunt nemen, zie ik het positief in voor de coach. De grot, die in de media op een gegeven moment de voetbal-horror-grot werd genoemd, staat aan de vooravond van een keiharde imagowissel. Hij wordt een toeristische attractie. Je moet wat, als relatief arm land dat leeft van toerisme, dat snap ik, maar smakeloos is het wel.

Maar goed, over een tijdje kunnen toeristen de grot bezoeken om te kijken hoe de reddingsoperatie is uitgevoerd. Nu geldt het bezoeken van een grot in mijn gezin als een van de saaiste dingen die je op vakantie kunt doen (op een gedeelde eerste plaats met nog werkende papiermolens en maïsveldlabyrinten). In dat licht is een bezoek aan een voetbal-horror-grot aanzienlijk minder duf. Maar ik loop toch liever door een risicoloze spelonk in de Ardèche waar een gids in onverstaanbaar Frans een veel te lang verhaal over stalactieten en stalagmieten houdt.

Mijn punt over de grot is: met de grot komt het goed. Nu de coach. Kijk, het was heel dom en onverantwoordelijk dat hij de jongens na sluitingstijd meenam naar die grot. Maar de coach bewaarde, eenmaal ingesloten, wel al zijn eten voor de jongens, en wat me elke keer tot tranen roert: hij leerde ze mediteren tegen de paniek. Ook een paar Thaise schooljongens die geen grotjongens waren, en die in de week van de reddingsacties door het Jeugdjournaal werden geïnterviewd, vertelden dat ze tijdens voetbaltrainingen van hem hadden leren mediteren.

Ik vind dit zo lief. Het zal wel komen doordat ik het allemaal projecteer op de voetbalteampjes waar mijn zoon en dochter in zitten, en op hun coaches, maar ik heb respect voor die coach. (Hij werd trouwens ook al jong wees, is een boeddhistische monnik geweest en zorgt al heel lang voor zijn grootmoeder.) En ik vind het wel avontuurlijk van hem dat hij die jongens als uitje meenam de grot in. Het gekke is: ik had hem een ongelofelijke klootzak gevonden als ze er niet levend waren uitgekomen. Dat is het ingewikkelde aan dit verhaal, en aan het leven op zich.

Misschien moet de coach voor de rest van zijn leven rondleidingen door die grot geven. Dan kan hij cashen met zijn verhaal, en krijgt hij toch het saaiste beroep ter wereld. Een beloning en straf ineen. 

Meer over