Opinie Aaf Brandt Corstius

Aaf luisterde de podcast van God... uhh Oprah!

Het ingewikkelde aan Oprah zijn, is dat iedereen druk is met het feit dat zij ­Oprah is. Als beroemdheden haar ontmoeten voor een interview, gaat dat interview niet over wie die beroemdheden zijn, maar ­alleen maar over het fantastische, onbevattelijke feit dat die beroemdheid op dat moment Oprah ontmoet. Dat Oprah daar is. Dat ze zelfs pogingen doet om je vragen te stellen, alleen maar ­onderbroken door je eigen gegil van ‘OH MY GOD I CAN’T BELIEVE THIS IS HAPPENING I CAN’T PROCESS IT I’M TRYING TO BE MINDFUL OF THIS BUT IT’S JUST SO HARD.’

Alsof je eindelijk geïnterviewd wordt door God, maar dan leuker, want niemand stelt zich zijn hele leven al voor dat-ie wordt geïnterviewd door God, en iedereen stelt zich wel eens voor dat-ie wordt geïnterviewd door Oprah.

Enfin, Oprah heeft tegenwoordig een podcast waarin ze beroemdheden tracht te interviewen, en die heet (met Oprahstem uitspreken) Oprah’s SuperSoul Conversations. Daarin doet ze wat ze al jaren doet: rustig ondergaan dat de geïnterviewde de pan uit flipt omdat hij bij Oprah zit, om vervolgens, in plaats van vragen te stellen, ronkende statements over diegene te maken ­zoals: ‘Jij bent een strijdster van de moderne tijd.’ Waarop de beroemdheid, overmand door emoties, secondenlang stilvalt.

Zo ging het in de aflevering met Amy Shumer die ik beluisterde. Mijn lievelingsonderdeel van al die podcasts van megasterren – Oprah, Lena Dunham, Alec Baldwin, Russell Brand – is trouwens dat ze klungelige reclames hebben. Zo heb ik Russell Brand, toch niet de minste, al talloze keren zijn spirituele podcast horen onderbreken voor een zelf ingesproken reclamespotje voor ‘The Leesa Mattress, a better place to sleep’.

Bij Oprah is het nog erger. Zij hoeft de reclames dan wel niet zelf in te spreken – God spreekt ook geen reclames in – maar ze zijn van een zeer laag niveau. Geen grote merken als Weight ­Watchers of Dell, maar een spotje voor Poo-Pourri. Of, zoals de reclamestem bij Oprah het noemt, ‘Poeperee’. Wat is Poeperee, zult u zich afvragen. Welnu, een spray die je in de wc spuit voordat je gaat poepen, zodat iedereen na jou, bedwelmd door een intense bloemengeur, nooit zal merken dat jij er hebt gepoept.

Poeperee heeft een dubieuze marketingstrategie; het bedrijf richt zich vooral op de poepende vrouw die niet wil dat anderen weten dat zij poept, met de leus ‘Girls don’t poop!’.

Het gekke is dat juist in de podcast die door Poeperee werd onderbroken, Oprah uitgebreid met Amy Shumer besprak dat het óók bij het ­hedendaags feminisme hoort dat je erkent dat je poept. Als vrouw en moderne strijdster.

Hoe dat te rijmen is met een reclame voor ­Poeperee, weet niemand. Oprah ook niet, vermoed ik, maar ik durf het haar niet te vragen als ik haar ooit ontmoet. Want ook ik zal dan overmand zijn door emoties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden