Column Aaf Brandt Corstius

Aaf ging op jacht naar een nieuwe tv en bezweek bijna onder de spanning

Wij hadden de allerlelijkste plasma-tv van de wereld, zo’n grote met dikke, glanzende zwarte randen, maar hij had ook het mooiste beeld van de wereld. Althans, vonden de mannen in ons huishouden, want die houden zich bezig met beeld, met de manier waarop een grasspriet tijdens een voetbalwedstrijd scherp wordt weergegeven, en we zaten regelmatig voor de tv tegen elkaar te zeggen wat een prachtig beeld hij toch had.

Vorige week gaf hij een luide knal en daarna waren er alleen nog maar een paar dansende pixels te zien.

Het is ongelooflijk hoe snel je kunt omschakelen van ‘Ik vind het he-le-maal prima, geen tv in mijn leven, ik lees ’s avonds veel liever een goed boek’ naar ‘Waar is de dichtstbijzijnde Mediamarkt?’ Ook mijn zoon begon steeds meer te trillen en te zweten, want die had de PlayStation al heel lang niet kunnen bespelen.

Dus wij naar de Mediamarkt. Ik heb te doen met de Mediamarkt, want iedereen ziet dat tegenwoordig als een soort Kijkshop. Of een gratis, interactief museum. ‘We gaan alles bekijken en bepotelen bij de Mediamarkt, en dan bestellen we de tv die we het mooist vinden voor twee tientjes minder bij Coolblue.’ Dat zie je al die klanten denken die door de Mediamarkt drommen.

Althans, wij dachten dat. Maar eenmaal geconfronteerd met de tv van onze dromen, of gewoon, met een paar willekeurige tv’s die op voorraad waren, besloten we meteen iets aan te schaffen, al moest er dan een grote doos in een auto en al moesten we dan een gesprek voeren met de verkoopmedewerker.

Die gesprekjes vind ik altijd heel moeilijk, want je voelt dat er van beide kanten spanning is. Jij als klant bent beducht op de onzin die de verkoper je gaat verkopen over een nieuwe technologie die Oled heet, en de verkoper is beducht op de klant die te zeikerig is om wat meer geld neer te tellen voor het wonder dat Oled heet.

Wij hadden inmiddels twee tv’s op het oog, de een iets duurder dan de ander. ‘Waarom is die duurder?’, vroeg mijn man aan de verkoper. Ze keken elkaar aan alsof er veel vanaf hing. ‘Die heeft meer apps', zei de verkoper. ‘Wat voor apps?’, zei mijn man. Ik stierf bijna, zoveel spanning hing er in de lucht. Langzaam schuifelde ik achteruit, naar de hoek waar mijn kinderen tevreden naar een damesvolleybalwedstrijd zaten te kijken.

‘Ik kan u niet vertellen wat voor apps’, zei de verkoper. ‘Maar het zijn er veel meer.’

Ik vond dit een klassieker. Toen we de winkel uit liepen met de tv met minder apps, hielp mijn man me eraan herinneren wat verkopers in dit soort zaken vroeger altijd zeiden om te verklaren waarom het ene product duurder was dan het andere. ‘Die is van betere kwaliteit.’

En zo is het maar net. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.