Column WiBra

Aaf Brandt Corstius snakt naar een glas rosé in Marokko

Aaf Brandt Corstius.

Nergens ter wereld krijg je zo veel zin in alcohol als in een land waar geen alcohol geschonken wordt. Dat kan ik bevestigen, want ik ben nu in Marokko en ik heb veel zin in wijn.

Ik ben een zeer gematigd drinker, maar als ik op vakantie ben, de hele dag in de zee gezwommen heb, mezelf heb blootgesteld aan zon en wind en daarna drie kwartier geluisterd heb naar twee kinderen die op de achterbank van de auto ruzieden om wie er een bepaalde schelp mocht vasthouden én weet dat ik straks iets met kip en kruiden ga eten, dan heb ik zin in wijn. Lekkere koude wijn. In Marokkaanse rosé. Want die bestaat.

Ondanks het bestaan van Marokkaanse rosé is hij lang niet overal te krijgen. Want – pas je nou eens aan aan de cultuur van het land waar je zelf zo nodig heen moest! – moslims drinken niet. Er is hier ook geen varkensvlees te krijgen, en er zijn geen minirokken te koop en dat vind ik allemaal niet erg, maar de gedachte dat er ergens in dit land rosé is maar ik hem niet kan krijgen, is soms onverteerbaar.

Het is allemaal nog moeilijker omdat de Marokkanen er zo aardig over doen. Ze zullen nooit zeggen: ‘Hoe durf jij alcohol te bestellen, jij goddeloze vrouw met je bikini aan!’ Nee, ze komen met goeiige, omfloerste mededelingen zoals: ‘Wilt u anders een muntthee, dat is de Marokkaanse wijn!’ Of: ‘Het is over een paar weken ramadan, dus serveren we nu geen wijn, maar erna mag u weer wijn bestellen.’ Waarop ik al net zo aardig lach en knik en zeg dat ik het geen enkel probleem vind om muntthee te drinken, ik ben gek op muntthee! Vooral bij het avondeten! Bij kip! Muntthee met kip! Ik leef ervoor!

Pas als de ober weg is, zeg ik tegen mijn man: ‘Ik zou nu iemand kunnen vermoorden voor een glas wijn.’

In een restaurantje in het Marokkaanse badplaatsje Sidi Ifni trof ik twee oude Italiaanse mannetjes – alle verkleinwoorden in de voorgaande zin zijn terecht – van wie de een een eigen blikje bier in een papieren zak bij zich had, en de ander een flesje cola met daarin iets wat veel roder was dan cola, namelijk rode wijn. De eigenaar van het restaurant vond al die zelf meegenomen consumpties prima en serveerde ze gewoon omeletten.

In plaats van dit een treurig schouwspel te vinden, prees ik die mannetjes in mijn hoofd om hoe vindingrijk ze waren.

En dat is op zich treurig, en zorgelijk. Tijd om naar huis te gaan, naar een grauw land waar elke zin in roze wijn verdwijnt tot ver na de ramadan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.