LezersbrievenWoensdag 29 april

65-plussers, laten wij wegblijven uit het openbare leven

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 29 april.

Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag

Wij, 65-plussers, zien halsreikend uit naar het einde van de lockdown. Tijd voor onze levensvullende activiteiten en contacten: onze naasten, clubjes, ­vakanties, sport, cultuur, uitstapjes, buurten bij de super. Het mag weer. Op 1,5 afstand en zo nodig met een kapje voor. Vanuit de auto, trein of bus genieten wij van die mooie rode vlag: met elkaar, voor elkaar.

Zijn wij echt zo onverschillig, veeleisend, zelfzuchtig geworden? Kiezen wij voor zelfgenoegzame, parasitaire vanzelfsprekendheid door dezelfde plek op te eisen als de mensen die de economie draaiende houden? Voelen wij ons nauwelijks medeverantwoordelijk voor de oplossingen om uit het slop te komen?

Ook wij hebben een belangrijke taak te vervullen, maar wel een heel andere. Laten wij wegblijven uit het openbare leven, laten wij ons dan maar inzetten voor de andere kwetsbaren onder ons. Het wordt tijd, dat wij de boodschap vanuit onze opvoeding – gemeenschapszin – weer actief gaan uitdragen.

Hoog tijd om samen de rug te rechten, om ons aandeel in het herstel van onze economie op te eisen. Wie voelt zich zo nog uitgerangeerd? En alsjeblieft, rest van Nederland, spreek ons aan op onze verantwoordelijkheid. Contact op afstand dan maar?

D. Bootsma en R. Bos, Eelderwolde

Koning

Natuurlijk was het sneu voor de ­koninklijke familie dat het uitje naar de prachtige stad Maastricht niet doorging. Toch blijft het nog steeds goed vertoeven in de paleistuin – een ongeschonden eiland in corona­gebied. Een royaal gebaar van betrokkenheid en deelname met de getroffen Nederlandse burgers mis ik echter nog steeds.

Zelfs enig symbolisch gebaar ontbreekt, zoals het schenken van laptops vanuit de toelage van Amalia of het verkopen van het koninklijke vliegtuig met de aankondiging voortaan met de KLM (royal class) te vliegen. Het zou de koning sieren als hij in navolging van de top van de KLM besluit 20 procent van alle gelden van de belastingbetaler voor zijn hofhouding aan deze terug te geven.

Niet alleen de koninklijke volks­representatie maar ook de volksver­tegenwoordigers van de Eerste en Tweede Kamer kunnen zich misschien beter in de werkelijke situatie van burgers verplaatsen als zij hun loon en toelagen, om te beginnen, met 20 procent verminderen. De woon-werktoelagen kunnen in ieder geval komen te vervallen. Er zijn nauwelijks vergaderingen in Den Haag.

Meindert Haveman, Maastricht

Koning (2)

Het koningshuis is Sinterklaas voor volwassenen, het is een sprookje. Onze Willem-Alexander is ook maar een gewone jongen met als taak feestdagen en andere nationale ­gebeurtenissen op te fleuren. Veel Nederlanders vinden dat leuk, maar ze geloven natuurlijk niet echt in het sprookje van de koning en zijn ­onderdanen. Onze koning is, net als Sinterklaas, Hollandse folklore.

De vraag is alleen waarom we voor Sinterklaas een acteur inhuren, en niet voor de rol van koning. Niemand stelt voor Sinterklaas het hele jaar in een Madrileens paleis te laten wonen met een groep pieten, en die daadwerkelijk in december met een boot vol cadeaus naar Nederland te laten varen. Dat is wel echter, maar dat vinden we te duur. Dat vind ik nu ook van het koningshuis. Acteurs inhuren als vervanging van de koning biedt vele voordelen.

Het scheelt zo’n 50 tot 100 miljoen per jaar en met hulpkoningen kunnen we meer feestjes opfleuren. Ook een Antilliaanse koningin behoort tot de mogelijkheden.

Han van der Maas, Amsterdam

Koning (3)

Is het een idee als koning Willem-Alexander zijn Marokkaanse collega Mohammed VI even belt met de mededeling dat hij met het regeringsvliegtuig de in Marokko gestrande Nederlanders komt ophalen? Typisch iets om chic onder royals te regelen. Lekker vliegen. En ook nog een gelegenheid om bij te kletsen met ‘ons-soort-mensen’.

Ludo Grégoire, Leiden

Onzekerheid

Volgens hoogleraar gezondheidspsychologie Andrea Evers werkt onzekerheid fnuikend. Voor mensen is de duur van de onzekerheid belangrijk zodat men weet waar men aan toe is. Onzekerheid met een duidelijke route richting uitgang dus. Vandaar de roep in de samenleving om ‘perspectief’. Helaas is die in het echte leven vaak ook niet te geven. Het hele woord onzekerheid impliceert precies dat, en het hele leven is er helaas mee doordrenkt.

Bij het huidige gebrek aan voldoende perspectief is het wellicht een idee ons licht op te steken bij bijvoorbeeld langdurig werklozen of chronisch en/of ernstig zieken. Luister hoe zij met hun tergende onzekerheid omgaan. Daar kunnen we momenteel vast veel van leren.

Boukje Loopstra, Almere

Boos

Even kijken of ik het snap: een boer krijgt van de overheid (gemeente) gratis stikstofrechten. Kan hij in de toekomst makkelijk uitbreiden. En die rechten zijn dan heel veel geld waard wanneer hij zijn boerderij verkoopt. Dus als de boer wordt uitgekocht door diezelfde overheid, dan krijgt hij centen voor iets waar hij nooit voor heeft betaald.

Nou is die boer dus boos, omdat de overheid zijn gratis rechten afpakt. En andere boeren zijn weer boos omdat de rechten van uitgekochte boeren niet door boeren die willen groeien, kunnen worden gebruikt. Hebben die boeren dan geen gratis rechten gekregen? Uiteindelijk snap ik één ding: wat de overheid ook doet: de boeren zullen altijd boos zijn.

Peter Nierop, Purmerend

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden