COLUMNArthur van Amerongen

50 euro voor een half uur wandelen met de hond vonden de Algarvios wat begrotelijk

Op diverse Portugese websites had ik Tita en Jamba te huur aangeboden, zodat eenzame zielen zonder hond met ze naar buiten konden om een luchtje te scheppen. 

In Spanje is dat goeie handel, want daar is de lockdown dermate drastisch dat zelfs extreem-links en antifa terugverlangen naar de tijd van Franco. Toen kon je tenminste nog gewoon naar de kroeg, het voetbal en naar de hoeren. Nu inspecteren leger en Guardia Civil boodschappenbonnetjes van de schaarse passanten en krijgen quarantaineschenders boetes tot 60 duizend euro. 

Kennelijk vonden de Algarvios 50 euro voor een half uur met Tita of Jamba wat begrotelijk, want ik kreeg nul reacties. 

Ik moet bekennen dat ik me toch een soort souteneur voelde die zijn onschuldige bitches onder valse voorwendselen achter het raam zette. De beestjes hadden het al zo zwaar na het overlijden van hun oudste zus Raya, en om ze nou te verpooieren aan wildvreemden vond ik bij nader inzien wat immoreel, ook al moet ook mijn schoorsteen roken. 

Ik kreeg zo veel wroeging over mijn snode businessplan dat ik met de verloofde een nieuw zusje ging uitzoeken bij de hondenopvang. 

Voor mijn 60ste verjaardag had ik samen met Telegraaf-columnist Rob Hoogland een crowdfundingactie opgezet voor het noodlijdende asiel in Moncarapacho. We haalden 12 duizend euro binnen, zodat het complex net op tijd winterklaar was. 

De verloofde werkt daar als vrijwilliger en was meteen smoorverliefd op Matcha, de knapste van de 75 dolenthousiaste viervoeters. Die had, als pup nota bene, aan de ketting voor een zigeunerkamp gelegen, tot een barmhartige Portugees haar bevrijdde en naar de opvang bracht. 

Matcha is groene, poedervormige thee van gedroogde theebladeren. Zenboeddhisten uit Japan kwamen tijdens hun reizen door China in aanraking met de antioxidantenbom. Ik kon Matcha natuurlijk een andere naam geven – ik dacht meer aan Henk – maar ze was al gewend aan die maffe millennialnaam. 

Een week geleden kwam de kleuter van 12 duizend euro proefdraaien en ze bleef. Tita en Jamba zijn nog steeds erg knorrig (dat hoort bij ouwe teven), want zo’n hondenkind van amper een jaar brengt veel onrust. 

Mijn anders zo kalme Villa Vischlugt is nu een heksenketel. Matcha is een razendslim en knettergek striphondje: een combinatie van Goofy, Idéfix, Rataplan, Pluto, Bobby en een stokstaartje met borderline. Nog nooit zag ik zo’n zielsblije hond. Steeds als ik naar de intens dankbare Matcha kijk, denk ik aan dat eeuwenoude gezegde: wie een hond redt, redt de hele wereld.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden