Column Chris Oostdam

'Zo wordt uw man gedwongen na uw overlijden het huis te verkopen', zegt de notaris

In een nieuwe column schrijft Chris Oostdam (62), rechter in Assen, wekelijks op woensdag, over haar leven sinds ze terminaal longkankerpatiënt is. Aflevering 6: De notaris.

Ik heb niet zo heel veel ervaring met notarissen. Afgezien van de keren dat ik bij een notaris was voor de aan- of verkoop van een huis, en de daarmee gepaard gaande hypotheken, zit ik nu voor de derde keer in mijn leven bij de notaris. We moeten een gevolmachtigderegeling treffen, zodat Ronald voortaan gemachtigd is voor al mijn financiële en medische zaken.

‘Weet u misschien of een van u beiden ooit een testament heeft opgesteld of heeft laten registreren?’, vraagt de notaris, als wij hem hebben uitgelegd waarvoor wij komen.

Ik heb ze hier bij me, zeg ik droog.

Dit leek ons namelijk ook een goed moment om onze testamenten eens tegen het licht te houden. Toen we die voorafgaand aan het notarisbezoek nog eens bekeken, vonden we ze nogal uitgebreid. We waren het er snel over eens dat dat een stuk simpeler moest.

De notaris buigt zich over de documenten. Wie heeft dit opgesteld?, vraagt hij. ‘Zoals het er staat, krijgt eerst ieder ander zijn geld en daarna pas erft uw echtgenoot. Dat zou kunnen betekenen dat uw man gedwongen wordt na uw overlijden het huis te verkopen. Was dat de bedoeling?’

We zijn een beetje overdonderd. Nee, dat was zeker niet de bedoeling.

De notaris moppert nog even door. Hij doet me denken aan een kapster die overdreven geschrokken uitroept: Wie heeft vorige keer in hemelsnaam je haar geknipt? Als dat nog maar goedkomt!

Ineens irriteert het me mateloos.

Moet u horen, onderbreek ik zijn gesputter, ‘wij hebben de notaris destijds uitgelegd hoe we het wilden hebben en hij heeft die documenten opgesteld. Wij gaan ervan uit dat het daarmee in orde is. Nu vertelt u ons dat hij kennelijk zijn werk niet goed heeft gedaan. En dat is niet de eerste keer. Want de notaris die onze testamenten heeft opgesteld, vertelde ons bij die gelegenheid dat ook de notaris die eerder onze huwelijkse voorwaarden had opgesteld, zijn werk niet goed had gedaan. Ik had namelijk een koophuis toen wij gingen trouwen. Ik was eerder getrouwd geweest en toen dat misliep, stond ik na een paar jaar met een koffertje buiten en kon ik opnieuw beginnen. Dat wilde ik niet nog een keer meemaken, dus toen Ronald en ik gingen trouwen, wilde ik dat doen op huwelijkse voorwaarden. Mocht het dan mislopen tussen ons, dan was hij degene die met een koffertje buiten stond en niet ik. Het ging dus alleen om dat huis, en dat hebben we die notaris precies zo verteld. Maar zoals het in de akte staat, en ik heb het hier bij me, hadden we elk jaar een staat van verrekening moeten opmaken, terwijl dat nooit de bedoeling was. Maar het waren wel allebei vakbroeders van u. Wij zijn maar leken en kunnen alleen maar hopen dat het deze keer dan wél goedkomt.

De notaris begrijpt de onderliggende boodschap en onthoudt zich van verder commentaar.

Toch heb ik een tevreden gevoel als we een paar weken later wegrijden bij het notariskantoor, met kopieën van de officiële documenten, een volmacht en twee gloednieuwe testamenten in mijn tas. Fijn dat dit nu geregeld is.

Lees hier alle columns van Chris Oostdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.