Opinie

Zo is het kindergebit in verval geraakt

Hartelijk dank voor het heldere kijkje in de wereld van kindertandheelkundig Nederland (+) (Sir Edmund, 12 december). Tandarts Riem signaleert een zorgachterstand bij het kindergebit. Die herstelt hij met de middelen die hem beschikbaar zijn. Met een vriendelijk woord, een beetje sedatie of, als het niet anders kan, narcose.

Beeld anp

Hij is geregistreerd kindertandarts. En wat krijgt hij te horen? Verwijten over perverse financiële prikkels, omdat preventie onvoldoende vergoed zou worden en dus een lage prioriteit heeft onder tandartsen. Beide beweringen zijn overigens aantoonbaar onjuist. Preventie kent een uitstekende vergoeding en geen restauratie zonder passend vervolg bij Riem en zijn collega's.

En wat doen de universiteiten die de specialistenopleiding kindertandheelkunde op een laag pitje hebben gezet? Die zeggen dat boren niet hoeft en pleit voor een beetje vijlen en fluorideren, zonder oog te hebben voor de zorgachterstand die het gevolg is.

Wat is er gebeurd? Veertig jaar geleden kelderde het aantal gaatjes in het kindergebit door de invoering van eerst de drinkwater- en later de tandpasta-fluoridering. Dat gaf een spectaculair resultaat, maar loste niet alles op.

Gaandeweg bleek dat de helft van de peuters en kleuters gemiddeld 4 tot 5 gaatjes overhielden en dat de tandartsen daar slechts 20 procent van restaureerden. Aan de rest deden ze niets. Dat vonden we toen kennelijk niet erg. Wel ging de vergoeding voor preventieve zorg omhoog, echter zonder aantoonbaar resultaat. Een gedragsverandering (ouders) bleef uit en preventie starten vanaf de eerste doorbraak van tandjes bleek in ons land onuitvoerbaar (geld, mankracht).

Wederkerigheid

De genoemde methode (vijlen; het gat in de kies toegankelijk maken maar niet vullen) legt de verantwoordelijkheid meer bij de ouders (beter schoonhouden, anders gaat het mis) en minder bij de tandarts. Peuters en kleuters zijn lastige kandidaten voor vullingen, dus de collega's die moeite hebben met behandelen van kinderen bekeerden zich in no-time tot het nieuwe geloof. Met voorspelbaar resultaat. Uiteindelijk krijgen de geregistreerde kindertandartsen steeds meer kinderen verwezen als er al niets meer aan die kiezen te doen valt. Eén lichtpunt is er wel; soms vragen ouders eerder om een verwijzing als ze ontdekken dat het poetsen van die open gaten pijn doet of gewoon omdat ze zorg willen. Dat werkt veel prettiger.

Dan kunnen tandartsen als Riem hun dingetje doen, de preventie versterken op basis van wederkerigheid (ik maak een vulling en u houdt die goed schoon) en het kind weer terug verwijzen. Peuters en kleuters moeten behandeld worden door tandartsen die dat kunnen, niet door zorgvermijders.

Jaap Veerkamp, Amsterdam, voormalig opleider kindertandheelkunde, voormalig president European Academy Paediatric Dentistry

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.